ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਸਿਖ ਕਹਿਣਗੇ ਐਸਾ ਤੀਰਥ ਆਇਆ ਸੀ, ਘੋੜਾ ਚਿਟਾ ਹੋਇਆ। ਅਗੇ ਸਿਖ ਪੁਛਨਗੇ ਕੇਹਾ ਜੇਹਾ ਸੀ? ਜੈਸੇ ਸੀਸ ਕੰਨ੍ਯ ਹੈਨ, ਐਸਾ ਸੀ। ਸੁਰਮਈ ਦਸਤਾਰ ਨਿਹੰਗਾਂ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਸਤੇ ਰਹੀ ਹੈ। ਏਥੇ ਹੀ ਰਾਮਾ ਨੰਦ ਨੇ ਤਪ ਕੀਆ ਹੈ। '

ਸਿਖਾਂ ਪੁਛਿਆ: 'ਸਚੇ ਪਾਤਿਸਾਹਿ ਜੀ ਰਾਮਾ ਨੰਦ ਤਾਂ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿਚ ਹੋਏ ਹੈਨ

ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿਆ: 'ਰਾਮਾ ਨੰਦ ਦੇ ਹੋਏ ਹੈਨ। ਕਾਸੀ ਬਿਖੇ ਤਾਂ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਏਹੁ ਰਾਮਾ ਨੰਦ ਨਾਰਦ ਦਾ ਸਿਖ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਗਊਆਂ ਚਾਰਦਾ ਸੀ। ਨਾਉ ਆਲੀ ਸੀ। ਵਹਿਮਣ ਬਠਿੰਡੇ ਵਲ ਦੇ ਪਾਸੇ ਬੀੜ ਹੈ। ਬੀੜ ਵਿਚ ਥੇਹੁ ਹੈ। ਓਹੁ ਵਡਾ ਨਗਰ ਸੀ। ਨਾਰਦ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੋਈ। ਉਪਦੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਸੀਸ ਉਤੇ ਹਥ ਧਰਿਆ ਦਿਸਟ ਖੁਲੀ। ਓਸ ਵੇਲੇ ਬਚਨ ਕਰਿਆ। "ਜੋ ਕਹੂ ਆਲੀ ਸੋ ਰਹੂ ਖਾਲੀ। ਜੋ ਆਖੂ ਰਾਮਾ ਨੰਦ ਸੋ ਹੋ ਜਾਊ ਅਨੰਦ।" ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਦ੍ਰਿਸਟ ਖੁਲ ਗਈ। ਆਪ ਤੀਰਥ ਵਲ ਚਲਿ ਆਇਆ, ਗਊਆਂ ਨਗਰ ਨੂੰ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਏਸ ਤੀਰਥ ਉਤੇ ਤਪਿ ਆਣ ਕੀਤਾ। ਏਥੇ ਹੀ ਸਮਾਧ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਹਿ ਤੀਰਥ ਦੇ ਉਤਰ ਵਲ।'

ਸਿਖਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: 'ਜੀ ਸਚੇ ਪਾਤਿਸਾਹਿ! ਅਸਨਾਨ ਦਾ ਮਹਾਤਮ ਵਸੇਖ ਕੇਹੜੇ ਦਿਨ ਦਾ ਹੈ ਜੀ ??

ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿਆ: 'ਵਸੇਖ ਮਾਘ ਦੀ ਸੰਗ੍ਰਾਂਦ ਕਾ ਹੈ।'

ਤੀਰਥ ਦੇ ਆਥਣ ਵਲ ਬੜੇ ਫੁਲਾਹ ਹੇਠ ਉਤਰੇ ਹੈਨ। ਸਿਖਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿਆ 'ਇਹ ਸ੍ਵਇਤ ਸਰ ਹੈ। ਇਸ ਤਲਾਉ ਕਾ ਨਾਉ।'

ਏਹ ਸਾਖੀ ਸਾਰੇ ਮਾਲਵੇ ਪਰਧਾਨ ਹੈ।

ਫੇਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ: 'ਜਸੀ ਆਇ ਚਲੇ ਗੜ ਖਾਇ ਚਲੇ। ਏਤਨੇ ਫੁਲੋ ਸੰਗਤ ਵਲ ਗਰਦੋਨਾ ਦਿਸਿਆ। ਸਿਖਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: 'ਜੀ ਸਚੇ ਪਾਤਿਸਾਹਿ। ਤੁਰਕਾਂ ਦਾ ਦਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।'

ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿਆ: 'ਤੁਰਕ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਸੰਗਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।'

ਲਬਾਣੇ ਸਿਖ ਦਿਆਂ ਅਸਵਾਰਾਂ ਕਹਿਆ: 'ਅਗੇ ਕਟਕ ਹੈ।' ਅਗੇ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਆਏ। ਏਧਰੋਂ ਸਿਖ ਗਏ। ਮੇਲਾ ਹੋਇ ਗਇਆ। ਸਿਖਾਂ ਥੀ ਓਨਾਂ ਪੁਛਿਆ: 'ਏਹ ਕਉਣ ਉਤਰਿਆ ਹੈ ?”