ਪਿਆਦਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਕੇ ਤੰਗ ਹੋਇਆ। ਬੇਟੀ ਕਹਿੰਦੀ: ਬਾਪੂ ਤੰਗ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚਲੁ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਸਿਖ ਦੀ ਬੇਟੀ:- ਮੈਂ ਕੱਲ ਨੂੰ ਆਵੇਂਗੀ। ਅਜੁ ਸਮਾਂ ਨਹੀ ਮੇਰਾ ਰਹਿਣ ਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਸੱਦਣ ਨਾ ਕੋਈ ਆਵੇ, ਮੈਂ ਆਪੇ ਆਵਾਂਗੀ ਜੀ। ਰਾਜਾ ਕਹਿੰਦਾ: ਵੇਖੀਂ ਕੋਈ ਛਲ ਕਰਦੀ? ਜੀਅ, ਛਲ ਕੀ ਕਰਣਾ ਹੈ, ਭਲਕੇ ਮੈਂ ਰਹਿੰਦੀ ਨਾਹੀ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਲੜਕੀ ਕੁਹੁ ਖਾਇਕੈ ਮਰ ਗਈ। ਅੰਤ ਕੇ ਸਮੇਂ ਲੜਕੀ ਕਹਿੰਦੀ ਰਾਜੇ ਕੀ ਮਤ ਮਾੜੀ ਹੈ, ਨਿਰਾ ਘੋਗੜ ਹੈ। ਲੜਕੀ ਕੇ ਸਰਾਫ ਤੇ ਰਾਜਾ ਕੋਈ ਸੌ ਜਨ ਘੋਗੜ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਆਇਆ ਹੈ ॥੬੨॥

63. ਥੋਹੜੀ, ਜੋਗੀ ਹੁਕਮ ਨਾਥ

ਜੋਗੀ ਪਿਛਲੇ ਡੇਰੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਆਇਆ ਸੀ। ਕਹਿੰਦਾ: 'ਗੁਰੂ ਕਹਾਉਨਾਂ ਹੈ ਕਰਾਮਾਤ ਦੇਹੁ? ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ: ‘ਦੇਵਾਂਗੇ।'

ਓਥੇ ਥੇਹੜੀ ਵਡਾ ਮਟੁ ਸੀ ਸੁੰਦਰ ਵਿਚ ਗੋਰ ਸੀ ਭੱਟੀ ਕਾਸਬ ਕੀ।

ਓਥੇ ਜੋਗੀ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਤੀਰ ਜ਼ਮੀਨ ਉਤੇ ਲਾਇਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। 'ਹੁਕਮ ਨਾਥ ਰਾਜੀ ਹਹੁ?" ਕਹਿਆ ਸਾਹਿਬ ਨੇ। ਕਹਿੰਦਾ: 'ਨਮਸਕਾਰ, ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ, ਰਾਜੀ ਹਾਂ।'

ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ: ਬਡੀ ਸੁੰਦਰ ਜਾਗਾ ਹੈ।'

ਖਾਲਸਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦਾ: 'ਗੁਰੂ ਤਨਖਾਹੀਆ ਹੈ। ਮੁਸਲਮਾਨ ਕੀ ਜਾਗਾ ਕੀ ਤਰੀਫ ਕਰੀ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਤਨਖਾਹ ਲਾਈ ਸਵਾ ਪਚੀ ਦਮੜੇ। ਸਿਖ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਗੋਰ, ਮੜੀ, ਮਟ ਭੂਲ ਨ ਮਾਨੈ, ਨਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਹੁ, ਨਾਲੇ ਤਨਖਾਹ ਲੁਵਾਈ ?'

ਕਹਿੰਦੇ: 'ਖਾਲਸੇ ਨੂੰ ਸਿਖਾਲਦੇ ਹਾਂ ਤਨਖਾਹ ਦੇਣਿ ਲੈਣਿ। ਏਹੁ ਜੋਗੀ ਦੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸਕਤ ਖਿੱਚੀ ਹੈ। ਏਹੁ ਦਿਲੀ ਤੇ ਲਹੌਰ ਭਿਛਿਆ ਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਥੋਂ ਕਰਾਮਾਤ ਮੰਗਦਾ ਸੀ।'

ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ: 'ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਚਲ ਦਿਲੀ ਲਹੌਰ

1. ਸ੍ਰਾਪ ।

2. ਐਨ ੧ ਅੰਸੂ ੧੫, ਅਗਲੀ ਸਾਖੀ ਬੀ ਇਸੇ ਅੰਸੂ ਵਿਚ ਹੈ।