ਸਾਹਿਬ ਦੇਵਾਂ ਕੇ ਥਾਲ ਕਾ ਭਇਆਣੀਆਂ ਕੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਇਆ ਲੈਇਕੇ। ਮਾਤਾ ਜੀ ਨੇ ਗੁੱਸਾ ਮੰਨਿਆ, ਗੁਰੂ ਜੀ ਪਾਸ ਕਹਿ ਦਿਤਾ, 'ਜੀ, ਸੁੰਦਰੀ ਕਾ ਸੀਤ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਛਕਿਆ ਮੰਗਾਇ ਕੇ, ਸਾਡਾ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਕੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਇਆ। ਅਸੀ ਤਾਂ ਕਹਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਲਹੈ, ਓਨੀ ਆਪ ਆਇਕੇ ਮੰਗਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਅਸੀ ਦੀਆ ਥੀ।"

ਰਾਮ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਕਹਿਆ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ: "ਇਹ ਕੀ ਕੀਆ? ਇਨ ਕਾ ਕ੍ਯੋਂ ਨਾਂ ਛਕਿਆ ?”

ਰਾਮ ਸਿੰਘ ਪੁਛ ਕੇ ਆਇਆ: 'ਜੀ, ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਛਕਿਆ— ਇਨਕਾ ਗੋਤ ਕੁਨਾਲਾ ਨਹੀਂ ਕੀਆ। ਜੀ ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਾ ਅੰਗੁ ਨਾਹੀ ਲਗਾ-।'

ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿਆ: 'ਦੇਵ ਕਾ ਪੂਜਨ ਕਰਕੇ ਅਸਾਂ ਏਹੁ ਬ੍ਰਤ ਧਾਰਿਆ ਹੈ। ਸਾਹਿਬ ਦੇਵਾਂ ਇਸ ਕਰਕੇ ਅੰਗ ਨਹੀ ਭੇਟੇ, ਤਦੀ ਨਹੀ ਛਕਿਆ ਰਾਮ ਸਿੰਘ ॥੮੪॥

85. ਦਯਾਲ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਬਖਸ਼ਿਆ। ਡੇਰਾ ਭਾਗੂ

ਫੇਰ ਭਾਈ ਦਿਆਲ ਸਿੰਘ ਆਇਆ ਰਾਮ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈਕੇ, ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਮਥਾ ਟੇਕਿਆ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਚੁਪ ਕਰ ਰਹੇ। ਰਾਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਹਿਆ: 'ਜੀ, ਏਹੁ ਤਾਂ ਏਸੇ ਬਾੜੀ ਕਾ ਹੈ।' ਗੁਰੂ ਜੀ ਫੇਰ ਵੀ ਨਾ ਬੋਲੇ। ਰਾਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ ਕਹਿਆ: 'ਦਿਆਲ ਸਿਘ ਜੀ! ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਬਠਿੰਡੇ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਚੜ੍ਹੋ ਭੁਚੋ ਨੂੰ, ਰਾਤ ਰਾਤ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਤੀਆਰ ਕਰੋ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਦਿਹ ਚੜਦੇ ਨੂੰ ਭੁਚੋ ਕੀ ਆਵਨਿ ਗੇ।'

ਰਾਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਘੋੜਾ ਦੁਸਾਲਾ ਮਥਾ ਟੇਕਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਮਾਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਤੇਉਰ ਦਿਤੇ ਇਕੋ ਜੇਹੇ।

1. ਭਾਈ ਕਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਿੰਘਣੀਆਂ।

2. ਦੋਹਾਂ ਲਿਖਤੀ ਨੁਸਖਿਆਂ ਵਿਚ ਪਾਠ 'ਦੇਵ' ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਵੀ ਸੰਤੋਖ ਸਿੰਘ ਨੇ ਇਸ ਫਿਕਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਵਿਤਾ (ਐਨ ੧ ਅੰਸੂ ੨੩) ਵਿਚ ਸ੍ਰੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।