'ਅਸੀ ਭਾਗੂ ਉਤਰਾਂਗੇ।'

'ਜੀ, ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਤੀਆਰੁ ਹੈ।'

ਅਗੇ ਦਿਆਲ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਕਹਿਆ ਸੀ, -ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਕਲੈ। ਦਿਆਲ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕਹਿਦੇ ‘ਹੁਣਿ ਤਾਂ ਨਾਹੀ ਛਕਦਾ, ਸਾਡਿਆ ਰੰਘੜੇਟਿਆ ਥੋਂ ਛਕੇਂਗਾ।" ਫੇਰਿ (ਜਦ) ਛਕਣ ਲਗਾ ਚਾਰ ਸਿੰਘ ਹਥਿ ਆਏ, ਪੰਜਵੇਂ ਰੰਘੜੇਟੇ ਸ੍ਵਯੇ ਪੜੇ ਦੂਰ।

ਦਿਆਲ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਹਿਆ: ਜੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਕਾਵੋ।'

ਕਹਿੰਦੇ: 'ਅਸਾਂ ਜਾਰੂਰਿ ਜਾਣਾ ਹੈ ਅਜੁ।'

ਦਿਆਲ ਸਿੰਘ ਓਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਗਡਿਆਂ ਉਤੇ ਪਾਇਕੈ ਲੈ ਗਇਆ। ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਵਰਤਿਆ। ਦਿਆਲ ਸਿੰਘ ਨੇ ਘੋੜਾ ਦੁਸਾਲਾ ਮਥਾ ਟੇਕਿਆ, ਨਾਲੇ ਸਉ ਦਮੜਾ। ਕਿਤੇ ਰਹੇ ਸਨ ਪੌਦਾਂ ਸਿੰਘ, ਕਹਿੰਦੇ: 'ਜੀ, ਸਾਡੇ ਤਾਂਈ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਨਾਹੀ ਮਿਲਿਆ। '

ਗੁਰੂ ਜੀ ਖੜੇ ਘੋੜੇ ਵੇਖਦੇ ਸਨ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਦਿਆਲ ਸਿੰਘ ਕਾ ਪੱਲਾ ਫੜਕੇ: 'ਏਸ ਪਾਸੋਂ ਲਹੋ ਪ੍ਰਸਾਦਿ।'

ਦਿਆਲ ਸਿੰਘ ਨੇ ਛਾਪ ਲਾਹਿ ਦਿਤੀ, ਕਹਿੰਦਾ: 'ਇਸ ਕਾ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਰਸਤ ਲੈਕੇ ਬਣਾਇ ਲਹੇ।" ਓਨੀ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਛਾਪ ਵੇਚਿਕੇ ਬਣਾਇ ਲਇਆ ॥੮੫॥

86. ਬਠਿੰਡੇ ਡੇਰਾ

ਡੇਰਾ ਭਾਗੂ ਸੀ ਹੋਇਆ। ਅਗੇ ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ।

ਗੁਰੂ ਜੀ ਚੜੇ ਬਠਿੰਡੇ ਡੇਰਾ ਕੀਤਾ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਕੇ ਨਾਲ ਪੰਡਤੁ ਸੀ, ਵਡਾ ਬੁਧਿਵਾਨੁ। ਕਹਿੰਦਾ: 'ਗੁਰੂ ਜੀ ਵਿਨੈਪਾਲ ਕੀ ਤਲਾਕ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਪਾਤਿਸਾਹੁ ਏਥੇ ਬਠਿੰਡੇ ਵੜੇ, ਹਾਥੀ ਬਲੀ ਦੇਕੇ ਵੜੇ, ਨਾਲੇ ਏਥੇ ਦੇਉ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।'

ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ: ‘ਹਾਥੀ ਏਥੇ ਕਹਾਂ ਹੈ?'

ਪੰਡਤ ਕਹਿੰਦਾ: ਝੋਟਾ ਦੇਵੇ ਵਲਿ। ਕਿਸੇ ਪਿੰਡ ਤੇ ਮੰਗਾਇ ਲਹੂ।'

1. ਐਨ ੧ ਅੰਸੂ ੨੩ ਤੋਂ ੨੫। ਅੰਸੂ ੨੪ ਵਿਚ ਬਠਿੰਡੇ ਤੋਂ ਕਾਣਾ ਦੇਊ ਕੱਢਣ ਦੀ ਸਾਖੀ ਹੈ ਜੋ ਅਗਲੀ ੮੬ਵੀਂ ਸਾਖੀ ਹੈ। 2 ਬੱਧੀ ਹੋਈ ਸ਼ਰਤ।