ਵੰਗੇਹਰੀਆ ਨੂੰ: 'ਗੁਰੂ ਜੀ ਝੋਟਾ ਮੰਗਿਆ ਹੈ ਵਲੀ ਦੇਣ ਵਾਸਤੇ ।

ਓਨੀ ਕਹਿਆ: 'ਲੈ ਜਾਹੁ, ਅਹੁ ਖੜਾ ਜੰਡ' ਨਾਲ ਖਹਿੰਦਾ ਹੈ। ' ਠਠਾ ਕੀਤਾ ਮਾਰਖੰਡ ਸੀ ਮਹਿਆਂ।

ਸਿਖੀਂ ਕਹਿਆ ਜਾਇ ਕੇ: ‘ਚਲ ਭਾਈ ਮਾਲੀਆ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਹਹਿ, ਸੀਸੁ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।'

ਮਹਿਆਂ ਤੁਰ ਪਇਆ ਜਾਂ ਸਿਖਾਂ ਸੋਟੀ ਲਾਈ। ਮਾਰਖੰਡ ਸੀ ਮਹਿਆਂ, ਤੁਰ ਪਇਆ। ਵੰਗੇਹਰੀਏ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇ ਗਏ, ਕਹਿੰਦੇ: ਗੁਰੂ ਕਲਾ ਵਾਲਾ ਹੈ।'

ਗੁਰੂ ਜੀ ਬਲਿ ਦੀਆ ਮਹਿੰਆ।

ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ: 'ਮਹੇ ਨੂੰ ਸਿਟਿ ਪਾਓ ਹੇਠਿ।'

ਗੋਦੜੀਆ ਕਹਿੰਦਾ: 'ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਹੋਵੇ ਸਿਟ ਦੇਵਾਂ।' ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ: 'ਸਿਟਿ ਦੇਹ!'

ਭਾਈ ਗੋਦੜੀਏ ਦੇਇ ਕੇ ਖਣਤੇ ਕਾ ਅੜਿਕਾ ਕਿਲੇ ਹੇਠਿ ਸਿਟਿ ਦੀਆ।

ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ; ਵਡਾ ਬਲਕਾਰੀ ਹੈ ਸਾਧ।'

ਮੁਨਾਰੇ ਓਦੋਂ ਕਿਤੇ ਸਨ, ਕਿਤੇ ਨਹੀ ਸਨ। ਗੋਰੀਆ ਉਤਿਓਂ ਢਾਹਿ ਗਇਆ ਸੀ। ਭਾਈ ਗੋਦੜੀਆ ਉਤੇ ਗੋਦੜੀ ਰਖਦਾ, ਤਾਂ ਕਰ ਗੋਦੜੀਆ ਕਹਿੰਦੇ ਹਥਿ ਵਡਾ ਖਣਤਾ ਰਖਦਾ। ਵਡੇ ਬੋਹੜ ਲਾਏ ਸਨ ਗੋਦੜੀਏ ਨੇ। ਵਡਾ ਭਗਤ ਸੀ। ਕੁਹੁ ਮੁਹੋ ਨਿਕਲ ਜਾਇ ਬਚਨ ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਇ ਸੋਈ ਹੋਇ ਜਾਂਦਾ। ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਭੀ ਕਹਿਆ ਹੈ ਦਖਨ ਜਾਇ ਕੇ: 'ਮਾਲਵੇ ਮਹਿ ਦੇਖਿਆ ਮਾਇਆ ਕਾ ਤਿਆਗੀ ਭਾਈ ਗੋਦੜੀਆ।' ਭੁਚੋ ਕਿਆ ਥੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਵਹੀਰ ਨਾਲ ਹੀ ਟੁਰ ਆਇਆ ਸੀ।

ਫੇਰ ਚਿਤਾਂ ਗੁਪਤਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ: 'ਏਸ ਦੇਵ ਨੂੰ ਐਥੋਂ ਕਢੇ ਪਕੜਕੇ।' ਓਨੀਂ ਕਹਿਆ ਦੇਵ ਨੂੰ: 'ਨਿਕਲ ਜਾਹਿ ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਾ ਹੁਕਮ ਹੈ।

1. ਸੂ: ਪ੍ਰ: ਨੇ ਬੇਰੀ ਲਿਖੀ ਹੈ।

2. ਜ਼ਮੀਨ ਖਣਨ ਵਾਲਾ ਕੁਦਾਲਾ ਯਾ ਗੱਦਾਲਾ।