ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ,— ਸਰਾਫੀ ਹੋਈ ਜਾਹੁ ਬਾਉਨੀ । ਸਿਖ ਕਹਿੰਦੇ: 'ਸਰਹੰਦ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ! ਕਹਿੰਦਾ; 'ਜੀ ਅਜੁ ਤਾਂ ਮੈਂ ਭੁਖਾ ਹਾਂ। '

ਸਿਖਾਂ ਨੇ ਕਹਿਆ: 'ਅਗੇ ਕੀ ਖਾਂਦਾ ?"

'ਸਵਾ ਲਖ ਮਣ ਕਾ ਮੇਰਾ ਅਹਾਰੁ ਹੈ, ਅਜੁ ਭੁਖਾ ਹੀ ਹਾਂ।'

ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ: 'ਦੁਪਹਿਰਾ ਮਸੂਰ ਪੁਰ ਕਟਕੇ ਚਲਿਆ ਜਾਈਂ। '

ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ: ਵਡਾ ਜਗਾ ਬਣਾਈ ਹੈ।'

ਬਰਾੜ ਕਹਿੰਦੇ: 'ਏਥੋਂ ਕਾ ਰਾਜਾ ਬਿਨੈ ਪਾਲ ਸਿਕਾਰ ਚੜਿਆ ਸੀ, ਵੇਖੇ ਤਾਂ ਸੇਰ ਤੋਂ ਬਕੀ ਅੜੀ ਖੜੀ ਹੈ। ਸੇਰ ਨੂੰ ਹਲਾਇ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੇਰੁ ਨੇੜੇ ਢੁਕਦਾ ਹੈ। ਬਿਨੈ ਪਾਲ ਨੇ ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਓਡਿ ਹੋਰੁ ਮਿਹਨਤੀ ਲਾਇ ਦਿਤੇ;— ਗੜ੍ਹਾ' ਪਾਓਂ ਈਹਾਂ—। ਦਾਣਿਆਂ ਕੇ ਹਿਸਾਬ ਕਰਕੇ ਭਾਉਲੀ ਕੇ, ਉਸ ਕੀ ਭੀ ਮਿਟੀ ਹੀ ਸਿਟਾਉਂਦਾ। ਇਸ ਕੀ ਸੁਰੰਗ ਭਟਨੇਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵਡੀ ਚਉੜੀ ਹੈ ॥੮੬॥

87. ਸਮੀਰ ਡੇਰਾ

ਅਗੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਚੜੇ ਸਮੀਰ ਆਇ ਡੇਰਾ ਕੀਤਾ। ਰਾਤ ਰਹੇ ਨਗਰੀ। ਡੱਲਾ ਤਿਥੇ ਹੀ ਆਨਿ ਮਿਲਿਆ। ਜਿਮੀਦਾਰ ਡੱਲੇ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਲੈਕੇ ਆਏ। ਦੇਣ ਲਗੇ ਤਾਂ ਡੱਲੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਭੇਟਾ ਗੁਰੂ ਜੀ ਕੇ ਦੇਵੋ! ਭੇਟਾਂ ਕੀ ਲਾਇਕ ਗੁਰੂ ਜੀ ਹੈਨ। ਏਨਾਂ ਕੇ ਅਗੇ ਮੇਰੀ ਕੀ ਤਾਗਤ ਹੈ ਭੇਟਾ ਲੈਣੇ ਕੀ।'

ਗੁਰੂ ਜੀ ਬਚਨ ਕੀਤਾ, 'ਡੱਲ ਸਿੰਘ! ਕਰਾਮਾਤ ਨਾਲੋਂ ਮੁਲਾਕਾਤ ਬਡੀ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਕਰਾਮਾਤ ਸਭੇ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਲਾਵਾਂਗੇ ਤਦੋਂ ਹੀ ਕੋਈ ਜਾਣੂਗਾ। ਤੇਰੀ ਰਈਯਤ ਹੈ ਏਹ ਸਚੇ ਹੈਨ ॥੮੭।

88. ਤਲਵੰਡੀ ਸਾਬੋ। ਪਹਿਰੇਦਾਰਾਂ ਖੇਡਾ ਦੇਖਿਆ

1. ਸਰਾਪੇ ਹੋਏ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਜਾਹ, ਭਾਵ ਸਰਹਿੰਦ ਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ- ਫਿਟਕੀ ਪੁਰੀ ਸਰ੍ਹੰਦ ਉਜਾਰਹੁ।

2. ਐਨ ੧ ਅੰਸੂ ੨੪। ਅਗਲੀਆਂ ਸਤਰਾਂ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਅਗਲੇ ਅੰਸੂ ੨੫ ਦੇ ਅੰਕ ੧੨ ਤੋਂ ੧੮ ਤੱਕ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। 3. ਕਿਲ੍ਹਾ। 4.ਖੇਲ, ਤਮਾਸ਼ਾ।