ਤਾਂ ਡੱਲੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇ ਕਰ ਲੋਕ ਕਠੇ ਕੀਏ, ਨਾਲੇ ਢੋਲ ਇਕਠੇ ਕੀਏ। ਕਿਤਨੇ ਦਿਨ ਛਪੜ ਹਛੇ ਹੋਏ। ਫੇਰ ਜਟਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਮੀਹੁ ਦਿਤਾ, ਪਰੁ ਵਡਾ ਦੀਰਘ ਮੇਘ ਦਿਤਾ। ਜਟ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਇ ਰਹੇ। ਤਾਂ ਜਟਾਂ ਥਕ ਕੇ ਆਨ ਕਹਿਆ, ‘ਸਚੇ ਪਾਤਿਸਾਹਿ ਜੀ ਮੇਘ ਥੀਂ ਬਸ ਕਰਾਈਏ।' ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਮੇਘ ਥੀਂ ਬਸ ਕਰਾਇਆ, ਤਾਂ ਹੀ ਰਹਿਆ ॥੯੧॥

92. ਮੂਲੇ ਦਾ ਪੁਨਰ ਜਨਮ

ਅਗੇ ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ।

ਇਕ ਸਿਖ ਨੇ ਕਹਿਆ: ਜੀ, ਗੁਰੂ ਨਾਕ ਜੀ ਕੀ ਮੁਲੇ ਵਡੀ ਟਹਿਲ ਕੀਤੀ ਥੀ ਫੇਰ ਸੱਪ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਅਧੋ ਗਤਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਹੋਇਆ।

ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ: ਮੁਹੁ ਫੇਰਿ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਫੇਰ ਭਗਤਿ ਕਰੂ ਜਨਮ ਧਾਰਕੇ, ਵਠਿੰਡੇ ਕੀ ਧਰਤੀ ਤੁਗਲ ਖਤ੍ਰੀ ਕੇ ਜਨਮੇਗਾ।'

ਸਿਖ ਨੇ ਕਹਿਆ: 'ਜੀ ਕੀ ਨਿਸਾਨੀ ਹੋਵੇਗੀ?"

ਸਾਹਿਬ ਕਹਿੰਦੇ: 'ਬਗੀ ਬੋਦੀ ਹੋਗੁ, ਜਨਮ ਤੇ ਹੀ ਨਾਉਂ ਭੀ ਮੂਲਾ ਹੋਗੁ, ਟਹਿਲ ਬਿਰਥੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਜੰਮਣ ਮਰਣ ਤੇ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਊ ਭਗਤੀ ਤੇ²॥੯੨॥

੯੩. ਮਾਲਵੇ ਵਿਚ ਕਾਲ ਕਾ ਕਾਰਨ ਬਿਨੈ ਪਾਲ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਾਰਤਾ

ਅਗੇ ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ।

1. ਸੂ: ਪ੍ਰ: ਦੇ ਕਰਤਾ ਨੇ ਇਹ ਸਾਖੀ ਤੇ ਸੌ ਸਾਖੀ ਦੀ ੪੫ਵੀਂ ਤੇ ੪੮ਵੀਂ ਸਾਖੀ ਏਨਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਾਕੇ ਇਹ ਪ੍ਰਸੰਗ ੧ ਐਨ ਅੰਸੂ ੨੬ ਵਿਚ ਦਿਤਾ ਹੈ। ਤਿੰਨਾਂ ਦੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਜਿਸ ਖੂਬੀ ਨਾਲ ਮੇਲਿਆ ਹੈ ਉਹ ਉਸ ਸਾਖੀ ਦੇ ਪਾਠ ਤੋਂ ਪੂਰਾ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

2. ਸੂ: ਪ੍ਰ: ਨੇ ਇਸ ਟਿਕਾਣੇ ਇਹ ਸਾਖੀ ਨਹੀਂ ਦਿਤੀ।

3. ਭਾਵ ਲੋ ਹੋਣ ਵੇਲੇ, ਪਹੁ ਫਟੀ ਤੇ।