ਟਹਿਲਣ ਕਹਿੰਦੀ: ਦੁਤਾਰਾ ਵਜਾਇੰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕਹੋ ਤਾਂ ਵਜਾਏ।'

ਮਾਤਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ: 'ਵਜਾਏ।'

ਝੂਲਣ ਸਿੰਘ ਨੇ ਵਜਾਇਆ ਦੁਤਾਰਾ ਠਠਈ। ਵਜਾਇਕੇ ਡੇਰੇ ਉਠਿ ਗਇਆ।

ਗੁਰੂ ਜੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਤੇ ਆਏ। ਫੇਰ ਝੁਲਣ ਸਿੰਘ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਡੀ ਗੈਰਤ ਆਈ। ਮੇਰੇ ਪਾਸੋਂ ਵਡੀ ਮਨਮਤ ਹੋਈ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮਾਈ ਭੈਣ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸੇ ਤਰਾਂ ਹੀ ਵਜਾਵਾਂ? ਮਨ ਵਿਚ ਤੰਗ ਹੋਇਕੇ ਇੰਦ੍ਰੀ ਕਟ ਦਿਤੀ, ਬੋਲਣ ਕਾ ਤਿਆਗੁ ਕਰ ਦੀਆ

ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਸਿਖ ਨੇ ਕਹਿਆ: 'ਜੀ ਝੂਲਣ ਸਿੰਘ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀ ਕਟਿ ਸਿਟੀ ਹੈ। ਬੋਲਣ ਕਾ ਤਿਆਗੁ ਕਰ ਦੀਆ।'

ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ: ਹਿਰਸ ਨਾ ਜਾਵੇਗੀ।'

ਜ਼ਖਮ ਰਾਜੀ ਹੋਇਆ। ਰਹਿਆ ਗੁਰੂ ਜੀ ਪਾਸ ਕੋਈ ਕਾਲ। ਫੇਰ ਮੌੜਾਂ ਬਸਿਆਂ ਥੋਂ; ਅਗੇ ਜੀਉਂਦਾਂ (ਜੀਵੰਧਿਆਂ) ਦੀ ਚੱਕ ਸੀ ਫੇਰ ਉਠਿ ਗਈ, ਦੁਲਮੀਕੇ ਭੀ ਬਸਦੇ ਸਨ ਓਇ ਭੀ ਉਠਿ ਗਏ। ਫੇਰ ਮੌੜਾਂ ਬਸਿਆਂ ਥੋਂ ਅਗੇ ਹੀ ਝੂਲਣ ਸਿੰਘ ਆਇ ਰਹਿਆ ਸੀ। ਤਪੇ ਥੋਂ ਸਿਖ ਟਹਿਲ ਕਰ ਜਾਂਦਾ। ਮੌੜੀ ਸੁ ਨਾਹਰ ਉਤੇ ਝੁੰਬੀ ਸੀ ਓਸਦੀ। ਓਦੋਂ ਫੇਰ ਮੌੜ ਓਥੇ ਬਸ਼ੇ। ਝੂਲਣ ਸਿੰਘ ਕਾ ਨਾਉਂ ‘ਅਕੂਆ' ਕਹਿਣ ਲਗੇ। ਓਦੋਂ ਬੇਰੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਨ। ਫੇਰ ਸਾਬੇ ਕਿਆਂ ਥੋਂ ਮੌੜ ਏਥੇ ਆਇ ਬਸੇ। ਓਦੋਂ ਐਥੇ ਮੌੜਾਂ ਥੋਂ ਅਗੇ ਵਡੀ ਰੋਹੀ ਸੀ। ਇਕ ਤਪਾ ਧੌਲਾ ਰਾਇ ਸਰ ਥਾ, ਫੇਰ ਮੌੜ ਆਇ ਬਸੇ। ਝੂਲਣ ਸਿੰਘ ਕੀ ਟਹਿਲ ਕਰਨ ਲਗੇ। ਪਰੁ ਵਡਾ ਭਗਤ ਸੀ। ਜੋ ਕੁਹੁ ਮੂਹੋਂ ਕਢੇ, ਬਚਨ ਕਰੇ, ਸੋਈ ਹੋਵੇ।

ਫੇਰ ਸਾਬੋਕੇ ਆਏ ਦੌੜੇ ਮੌੜੀਂ। ਝੂਲਣ ਸਿੰਘ ਮਾਲ ਨੂੰ ਛੇੜਨ ਨਾਂ ਦੇਵੇ, ਗਾਂਈ ਮਹੀ ਨੂੰ ਤਪੇ ਵਲ ਛੇੜਨ ਨਾਂ ਦੇਵੇ। ਲਾਠੀਆਂ ਮਾਰੇ ਗਾਂਈ ਨੂੰ, ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਵਾੜੇ, ਛੇੜਨ ਨਾਂ ਦੇਵੇ। ਲੋਕ ਕਹਿਨ: 'ਅਜ ਅਕੂਆ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ!' ਮੁਹੋ ਬੋਲਦਾ ਨਾਂਹੀ ਸੀ, ਓਸ ਕਾ ਨਾ ਬੋਲਣ ਕਾ ਪ੍ਰਣ ਸੀ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ। ਲੋਕਾਂ ਮਾਲ ਛੇੜ ਦਿਤਾ, ਉਸਕਾ ਆਸਾ ਨਾਂ ਸਮਝੋ। ਸਾਬੋਕੇ ਕਟਕ ਨੇ ਮਾਲੁ ਤਾਹਿ ਲਿਆ, ਫੇਰ ਮਲੂਮੀ ਹੋਈ:- ਤਾਂਹੀ ਅਕੂਆ ਮਾਲ ਨੂੰ ਮੋੜਦਾ ਸੀ। ਫੇਰ ਢਿਡ ਨੂੰ ਵਜਾਵੇ ਹਥ ਕਰੇ ਛੇਤੀ ਛੇਤੀ। ਫੇਰ ਲੋਕ ਸਮਝੇ, ਭਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੇ, ਤੁਮਾਰੀ ਫਤੇ ਹੋਵੇਗੀ। ਵਾਹਰ ਮਿਲੀ, ਮਾਲ