ਹੈਨ। ਜੀ ਪਾਤਿਸਾਹਿ। ਇਹ ਕੀ ਸੁਭਾਉ ਪਇਆ ਹੈ?'

ਗੁਰੂ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ: 'ਡਲ ਸਿੰਘ ਏਥੇ ਸਿਖ ਸਿਖਾਇਤ ਪੜੇਂਗੇ ਕਈ ਹਜ਼ਾਰ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਨਾਹੀਂ ਕੋਈ ਪੜਦਾ, ਜਦੋਂ ਪੜਨਗੇ, ਓਦੇਜ ਬਣਾਇ ਲੈਣਗੇ। ਇਹ ਹਮਾਰੀ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਹੈ।

ਚੌਪਈ॥                   ਇਹ ਹੈ ਪ੍ਰਗਟ ਹਮਾਰੀ ਕਾਂਸੀ।

ਪੜ ਹੈਂ ਇਹਾਂ ਢੇਰ ਮਤਿ ਨਾਸੀ।

ਲੇਖਕ ਗੁਨੀ ਕਵਿੰਦ ਗਿਆਨੀ।

ਬੁਧਿ ਵਡੀ ਹੁਇ ਹੈਂ ਅਤਿ ਗਿਆਨੀ॥੧॥'

ਡਲੇ ਕਹਿਆ: 'ਭਲਾ ਜੀ, ਗੁਰੂ ਜੀ!

ਤੁਸਾਂ ਕਾ ਕਹਿਣਾ ਸਤਿ ਹੋਵੈਗਾ ॥੧੦੧॥

102. ਦਮਦਮੇ ਨਿਵਾਸ। ਡੱਲੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਕਿਆ

ਅਗੇ ਸਾਖੀ ਹੋਰ ਚਲੀ।

ਚੌਪਈ॥                  ਉਚ ਦਮਦਮਾਂ ਅਧਿਕ ਕਰਾਯੋ।

ਜਿਹ ਸਮ ਉਪਮਾ ਅਵਰ ਨ ਗਾਯੋ।

ਬੈਠਤਿ ਆਪ ਤਹਾਂ ਜਬਿ ਆਈ।

ਸਭ ਸੰਗਤ ਦਰਸੈ ਤਬ ਜਾਇ॥੧॥

ਬਹੁਰੋ ਆਪਿ ਗੁਰੂ ਸਰਿ ਆਵੈਂ।

ਬੋਲ ਸੰਗਤੀ ਕਾਰ ਕਢਾਵੈਂ।

ਅਨਿਕ ਚਰਿਤ੍ਰ ਕਰੈਂ ਉਹ ਥਾਨੈ।

ਕੌਨ ਕਵਿੰਦ ਸੁ ਸਕਤ ਬਖਾਨੈ॥੨॥

ਸਾਯੰਕਾਲ ਜੰਡਾਣੈ ਆਈ।

ਰੋਜਦਾਰ ਸਭ ਲੇਹਿ ਬੁਲਾਈ।

ਸਭ ਕੇ ਰੋਜ ਦੇਤ ਉਹ ਥਾਨੈ।

1. ਪਿਛੇ ੯੬ ਅੰਕ ਵਾਲੀ ਸਾਖੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਭਾਵ ਸਾਂਝਾ ਹੈ, ਕਵੀ ਸੰਤੋਖ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਦੁਹਾਂ ਦਾ ਭਾਵ ਐਨ ੧ ਅੰਸੂ ੨੮ ਵਿਚ ਕੱਠਾ ਹੀ ਦਿਤਾ ਹੈ।

2. ਪਾ:- ਜੰਡਿਆਣੇ।