ਮਧੁਭਾਰ ਛੰਦ॥ ਤਬੈ ਆਲ ਆਨੈ। ਬਿਠੇ ਤਿੰਨ ਥਾਨੈ।
ਤਬੈ ਲਾਗ ਲੱਛਾ। ਸੁ ਢਾਡੀ ਪ੍ਰਤੱਛਾ॥੪॥
ਝੂਲਨਾ॥ ਆਨਿ ਬੈਰਾੜ ਸਭ ਡੱਲ ਤੇ ਆਦਿ ਲੈ ਮਿਲੇ ਪਗ ਕੰਜ ਕੇ ਆਨ
ਤੀਰਾ*। ਸਿਖ ਅਰੁ ਸੰਤ ਆਨੰਤ ਮਿਲ ਆਵਈ ਪ੍ਰਭੂ ਕੇ ਹੇਤ ਮਨੁ ਮੋਦ ਪਾਈ। ਹੋਤ ਕਈ ਖਾਲਸਾ ਝੂਠ ਤਜਿ ਲਾਲਸਾ ਮਿਲ੍ਯ ਤਿਹ ਆਨ ਸਭ ਸੰਗ ਭਾਈ। ਪੁਰੀ ਆਨੰਦ ਤੇ ਚੌਗੁਨੋ ਜਾਨਿਯੇ ਵਾਰ ਪੁਨ ਪਾਰ ਨਿਰਯੋ ਨ ਜਾਈ। ਹੋਤ ਆਨੰਦ ਧੁਨ ਕੀਰਤਨ ਜਾਨਿਯੈ ਬਜਤ ਸੰਗੀਤ ਕੀ ਤਾਰ ਗਾਈ॥੫॥ ਭਾਵਨੀ ਧਾਰ ਇਕ ਸੇਵਹੀਂ ਨਾਥ ਕੋ, ਚਾਕਰੀ ਦਾਂਮ ਇਕ ਰੋਜ ਲੇਹੀਂ। ਪੁਤ੍ਰ ਕਲਿਤ੍ਰ ਇਕ ਧਾਰਿ ਹਿਤ ਪੂਜਹੀਂ, ਦੂਧ ਔ ਮਾਲ ਕੀ ਆਸ ਕੇਹੀ। ਇਕ ਜੋ ਦਾਸ ਉਦਾਸ ਹੈ ਜਗਤ ਤੇ ਸ੍ਰੀ ਘਨ ਯਾਮ ਕੇ ਆਸਨੇ ਹੀ। ਰੈਨ ਦਿਨ ਆਵਹੀ ਚਲੀ ਬਹੁ ਸੰਗਤਾ ਪ੍ਰੇਮ ਪਾਦਰਥੰ ਨਾਥ ਦੇਹੀਂ॥੬॥
ਦੋਹਰਾ॥ ਰੋਜ ਅਸਰਫੀ ਮੁੰਦਕਾ ਦੇਤ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨਿਤ।
ਯੋਬਤੀਆਂ ਸੁਨਿਕਰਿ ਚਲੇ ਆਵਤ ਬੀਰ ਅਨਿਤ॥੭॥
ਦੁੰਦਭਿ ਨਾਦ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਧੁਨਿ ਆਵਜ ਤੂਰ ਅਪਾਰ।
ਜਲਧ ਮੇਘ ਜਿਮ ਗਾਜਹੀ ਸਦ ਸਾਚੈ ਦਰਬਾਰ॥੮॥
ਆਧ ਜਾਮ ਦਿਨ ਚੜੇ ਲਗ ਹੋਇ ਨ ਕਿਸੇ ਦਿਦਾਰ।
ਫਿਰ ਬੈਠੇ ਸੁਖ ਮਹਲ ਜਬ ਦਰਸੈਂ ਹਿਤ ਧਾਰ ॥੯॥
ਰਸਾਵਲ॥ ਤਹਾ ਤੇ ਜੁ ਆਵੈ ਸੁ ਡੇਰੇ ਸਿਧਾਵੈ।
ਸੁਯੋ ਐਸ ਪਾਈ। ਚਲ੍ਯ ਦੇਸੁ ਆਈ॥੧੦॥
ਗੁਰੂ ਜੀ ਨਿਧਾਨਾ। ਰਖੈ ਚਾਕਰਾਨਾ।
ਧੰਨ ਯੌ ਬਸਾਵੈਂ। ਮਲੋ ਮੇਘ ਆਵੈ॥੧੧॥
ਜਹਾਂ ਬੈਠਿ ਆਈ। ਸੁ ਦੇਤਾ ਹੀ ਜਾਈ।
ਉਰੂ ਪਾਟ ਨੀਚੇ। ਦਿਵੇਂ ਬਿੰਤ ਸੀਚੇ॥੧੨॥
ਕਿਤੇ ਜੋ ਬਰਾਰਾ। ਕਰੈਂ ਐਸ ਕਾਰਾ।
ਨਿਸੰ ਮਧ੍ਯ ਆਈ। ਖੁਦੈਂ ਤੌਨ ਜਾਈ॥੧੩॥
ਜਹਾਂ ਆਪ ਤੇਈ। ਗੁਰੂ ਰੋਜ ਦੇਈਂ।
* ਇਹ ਇਕ ਤੁਕ ਅਗੇ ਦਿਤੇ ਝੂਲਨੇ ਦੇ ਦੋ ਛੰਦਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੈ।
