ਜੇ ਐਸੇ ਰਾਹ ਲਿਖਣੇ ਸੀ
ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਸਾਥ ਤਾਂ ਲਿਖਦਾ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ
ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਦਾ
ਜੋ ਸਮਝਦਾ ਸੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ
ਦੁੱਖ ਦੇਣ 'ਚ ਕੋਈ ਕਸਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ
ਆਏ ਦਿਨ ਰਵਾਉਂਦਾ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ
ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਵੀ ਸੋਚਦਾ ਹੋਵੇ ਕਿ
ਜਿਸ ਦਿਨ ਦਾ ਇਹ ਮਿਲਿਆ
ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਦਿਨ ਵੀ ਹੱਸ ਨਹੀਂ ਗੁਜ਼ਰਿਆ।
ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਰੀਆਂ ਮਾਰ ਲਿਆ
ਹੁਣ ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸੋਚਦੈ
ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ 'ਚ ਰੱਖਾਂ ਜਾਂ ਨਾ!
ਮੈਨੂੰ ਦਿਲ ਦੀ ਥਾਂ ਪੱਥਰ ਰੱਖ ਦੇਂਦਾ ਤਾਂ
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਸ਼ੁਕਰ ਕਰਦਾ
ਪਰ ਮੈਂ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਰਹਾਂ?
ਰੋਜ਼ ਰਾਤ ਰੋ ਕੇ ਸੌਣਾ ਕਿਤੇ ਸੋਖਾ?
ਆਹ ਦੁਨੀਆਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਣੀ।
ਅਗਰ ਬਣੀ ਹੈ ਤਾਂ
ਮੇਰੀ ਝੋਲੀ ਪਾ ਜੋ ਮੰਗਿਆ ਮੈਂ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਝੋਲੀ ਅੱਡਣ ਜੋਗਾ ਵੀ ਨਾ ਕਰ
ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਇਹ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੀ ਖੇਡ
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਲਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਗੱਲ ਮੁਕਾ।
