ਸ਼ਰਾਪ

ਭੋਗ ਕੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹਰ ਜੀਵ ਤੁਰ ਜਾਂਦਾ

ਬਣਾਈਆਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਿੱਛੇ ਥਾਵਾਂ ਠਹਿਰ ਜਾਣ

 

ਏ ਖ਼ੁਦਾ ਜੇ ਏਦਾਂ ਕਰਦੇ ਤਾਂ ਕਿੰਨਾ ਸੋਹਣਾ ਹੋਵੇ

ਕਿਸੇ ਦੀ ਰੂਹ ਨਾ ਛੱਡੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਸਾਹਵਾਂ ਠਹਿਰ ਜਾਣ

 

ਢੱਠ ਜਾਣ ਮਹਿਲ ਮੁਨਾਰੇ ਇਮਾਰਤਾਂ ਉੱਚੀਆਂ-ਉੱਚੀਆਂ ਵੀ

ਜਿੱਥੇ ਬਚਪਨ ਬੀਤਿਆ ਬੱਸ ਉਹ ਰਾਹਵਾਂ ਠਹਿਰ ਜਾਣ

 

ਰੱਖ ਲਵੀਂ ਇਹ ਦਿਲ ਕੱਢ ਕੇ ਜਾਂ ਰੱਖ ਲਵੀਂ ਤੂੰ ਰੂਹ ਮੇਰੀ

ਜੋ ਦੇਖ ਮੈਨੂੰ ਜਿਉਂਦੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਨਿਗਾਹਾਂ ਠਹਿਰ ਜਾਣ

 

ਰੱਬਾ ਚੱਲਦੀ ਰਹੇ ਤੇਰੀ ਬਣਾਈ ਇਹ ਕੁਦਰਤ ਵੀ

ਕਾਸ਼ ਸਦਾ ਵਾਸਤੇ ਸਭਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਠਹਿਰ ਜਾਣ

 

ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਣੀ ਜੇ ਫਰਿਆਦ ਇਹ ਮੇਰੀ

ਤਾਂ ਸਰਾਪ ਏ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀਆਂ ਵੀ ਸਾਹਵਾਂ ਠਹਿਰ ਜਾਣ