ਜਿੰਨੀ ਦੂਰ ਤਕ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਨੀ ਦੂਰ ਤਕ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਨੀ ਦੂਰ ਤਕ ਈਸ਼ਵਰ ਦਾ ਭਾਈਵਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਈਸ਼ਵਰ ਹੈ ਸ੍ਰਸ਼ਟਾ, ਅਤੇ ਜਦ ਵੀ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਈਸ਼ਵਰ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਿਰਜਣਾਤਮਕ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਇਕ ਸਿਰਜਣਾਤਮਕ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਨ ਰੂਪ ਨਾਲ ਈਸ਼ਵਰ ਪਰਗਟ ਹੋਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਅਨੰਦ ਨਾਲ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸੁੱਖ ਦੇ ਲਈ, ਅਨੰਦ ਦੇ ਲਈ ਸਿਰਜਣਾਤਮਕਤਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਕੁਝ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਕੁਝ ਬਣਾਉ, ਜੋ ਤੁਹਾਥੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਜੀਵਨ ਸਿਰਫ਼ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਨਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਬਲਕਿ ਇਕ ਸਿਰਜਣਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸਿਰਜਣਾ ਚਾਹੇ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਕਰਮ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸਿਰਜਣਾਤਮਕ ਹੋ ਪਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਵੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਕਰਮ ਨੂੰ ਉਸਾਰੀ ਦੇ ਪਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਨੰਦ ਉੱਪਰ ਤੋਂ ਥੋਪਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਨੰਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਅੰਤਮ ਕੇਂਦਰ ਤੋਂ ਉਠਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸਾਰੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਜੁਟਿਆ ਹੋਵੇ, ਚੇਤੇ ਰੱਖਣਾ ਹੋਵੇਗਾ... ਕਿਉਂਕਿ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਚੇਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਸੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਸੀਬ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੁੱਖ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਲੇਕਿਨ ਸਿਰਜਣਾ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਲਈ ਸੁੱਖ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਹੋ ਪਾਂਦਾ। ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਹੋ ਪਾਂਦਾ ਸੁੱਖ ਨਾਲ ਸਾਡਾ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰ ਸਕੀਏ, ਤਾਂ ਸੁੱਖ ਬਾਈ-ਪ੍ਰੋਡੱਕਟ ਹੈ ਸਿਰਜਣਾ ਦੀ। ਸੁੱਖ ਸਿੱਧਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।

ਅਨੰਦ ਸਿੱਧਾ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲ ਸਿੱਧੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ। ਜਿਹੜਾ ਪੌਦਾ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਬੀਜ ਬੀਜਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪੌਦੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੌਦੇ 'ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਹਾਸਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫੁੱਲ ਸਿੱਧੇ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜਿਹੜਾ ਸਿੱਧਾ ਫੁੱਲ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਬੀਜਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਪਾਣੀ ਲਾਇਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣਗੇ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵੀ ਸੜ ਜਾਣਗੇ । ਫੁੱਲ ਤਾਂ ਹਾਸਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਬੀਜ ਨੂੰ ਬੀਜਣ ਨਾਲ। ਉਵੇਂ ਹੀ ਜਿਹੜਾ ਸਿਰਜਣਾ ਦੇ ਬੀਜ ਬੀਜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਨੰਦ ਦੇ ਫੁੱਲ ਹਾਸਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਸਿਰਜਣਾ ਦਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਦੇਖਣਾ, ਅਤੇ ਚੇਤੇ ਰੱਖਣਾ, ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਕੀ ਹੈ? ਕੌਣ ਲੋਕ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਕ ਆਦਮੀ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਉਂ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ । ਬਸ ਫਿਰ ਉਹ ਐੱਕਟ ਕ੍ਰਿਏਟਿਵ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਮੰਦਰ