ਹਾਂ, ਇਸ ਮੌਨ ਨੂੰ ਹੀ ਮੈਂ ਸਮਾਧੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਧਣ ਦੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੋਲ ਸਿੱਖਣ ਜਾਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਖੋਗੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਗੱਲਬਾਤ ਬਣ ਜਾਏਗਾ। ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਧਣ ਦੇ ਲਈ ਕੋਈ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨੂੰ ਪੜਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਧਣ ਦੇ ਲਈ ਕੋਈ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜਿਥੇ ਹੋ, ਉਥੇ ਵੀ ਸਿਮਰਨ ਪੂਰਵਕ ਇੰਨਾ ਹੀ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਵਿਅਰਥ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਚੱਲੇ। ਅਤੇ ਜਦ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਚੱਲੇ ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖੋ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰੋ। ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋਵੋਗੇ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਚਲਦੀ ਹੋਈ ਬਕਵਾਸ ਨੂੰ ਦੇਖੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਇਕ ਨਵੇਂ ਤੱਤ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਗੱਲਬਾਤ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਦੂਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ।

ਅਤੇ ਤਦ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਹੋਵਗਾ ਕਿ ਚਿੱਤ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਆਤਮਾ ਅਜੇ ਵੀ ਮੌਨ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ। ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਤੱਤ ਹੈ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਆਤਮਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਮੌਨ ਵਿੱਚ, ਲਗਾਤਾਰ ਸਾਇਲੈਂਸ ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਉਸ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਜਿਹਾ ਅਨੁਭਵ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਗਹਿਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਗੱਲਬਾਤ ਹਟਦੀ ਜਾਏਗੀ, ਗੱਲਬਾਤ ਅਲੋਪ ਹੁੰਦੀ ਜਾਏਗੀ। ਇਕ ਸਮਾਂ ਆਏਗਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਚਲਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਜਦ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਵਿਚਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਦ ਤਕ ਵਿਚਾਰ ਚਲਦੇ ਹਨ ਤਦ ਤਕ ਵਿਚਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਿੰਨੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਿਚਾਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ ਤੁਸੀਂ ਉੱਨੇ ਸ਼ੁਦਾਈ ਹੋ ਜਾਉਗੇ, ਪਾਗ਼ਲ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਹੀ ਵਿਚਾਰ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵਿਵੇਕ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ।

ਇਸ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਵਿਚਾਰਕ ਪਾਗਲ ਦੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਬੂਤ ਹੈ ਕਿ ਵਿਚਾਰਕ ਸੱਚ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਅਤੇ ਅੱਜ ਤਕ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵਿਚਾਰਕ ਨੇ ਸੱਚ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇਗਾ। ਜਦ ਅਸੀਂ ਬੁੱਧ ਨੂੰ, ਮਹਾਂਵੀਰ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਗ਼ਲਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਵਿਚਾਰਕ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਤਾਂ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਤਾਂ ਸਭ ਵਿਚਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਇਹ ਦੁਸ਼ਟਾ ਹਨ। ਅਤੇ ਜੋ ਦੁਸ਼ਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਛੋਟੀ-ਜਿਹੀ ਕਹਾਣੀ, ਆਪਣੀ ਚਰਚਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ-

ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇਕ ਯੁਵਕ ਸੱਚ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਸੱਚ ਨੂੰ ਪਾਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਪਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਸੱਚ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਪਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੰਦਾ ਹੈਂ ਜਾਂ ਸੱਚ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਜੇ ਸੱਚ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਜਾਣਨਾ ਹੈ