ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਢੋਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਜਨਮ ਨਾਲ ਨਿਸਚਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਕੋਈ ਪਿਆਸ ਨਹੀਂ ਹੈ । ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਹਿਨਣ ਦੇ ਲਈ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਲੇਕਿਨ ਅਸੀਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਉਧਾਰ ਵਿਚਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਪਰੰਪਰਾ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਜਨਮ ਦਾ ਅੱਚਣਚੇਤ ਸੰਜੋਗ ਸਾਨੂੰ ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।

ਇਹ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਬੁਝੀ ਹੋਈ ਪਿਆਸ ਦੇ ਲੱਛਣ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਉਠਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚੱਲਤ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਤੇ ਮਾਨਤਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਪਿਆਸ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਿਆਸ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪਿਆਸ ਦੀ ਅਗਨੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਰੋਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਏਗੀ।

ਧਰਮ ਬੁਨਿਆਦੀ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਸੱਚ, ਜਾਂ ਧਰਮ-ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ ਇਕ ਵਿਦਰੋਹ ਹੈ। ਉਹ ਏਸੇਸ਼ਿਯਲ ਰਿਬੇਲਿਯਨ ਹੈ। ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਜੇ ਵਿਦਰੋਹ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਚੁਪਚਾਪ ਸਭ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਪਰੰਪਰਾ ਨੇ ਅਤੇ ਅਤੀਤ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਤਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਦੇ ਧਾਰਮਕ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਮਹਾਂਵੀਰ ਨੇ ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਬੁੱਧ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਕ੍ਰਾਈਸਟ ਨੇ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਲੋਕ ਸੱਚ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਰੰਪਰਾ ਤੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸੱਚਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਸੀਂ ਖੋਜਾਂਗੇ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਾਂਗੇ, ਅਸੀਂ ਪਛਾਣਾਂਗੇ। ਅਸੀਂ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਾਂਗੇ ਤਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਾਂਗੇ। ਅਹਿਸਾਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਸ ਝੂਠੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਇਸ ਲਈ ਝੂਠੀ ਜਾਣ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਕਹੇ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਸ ਲੱਗੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਹਾਂਗੇ।

ਅਸੀਂ ਆਤਮਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਪਿਆਸ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪਿਆਸ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਲੇਕਿਨ ਮੈਂ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਧਾਰਮਕ ਆਦਮੀ ਦਿਖਾਈ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ! ਇਹ ਪਿਆਸ ਜ਼ਰੂਰ ਝੂਠੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਸਤਰ ਜਿਸ ਦੀ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਪਿਆਸ ਸੱਚੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਸਿਵਾਇ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਹੋਰ ਕੀ ਹੈ? ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿਚ ਸਿਵਾਇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸੱਚ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਹੈ। ਸੱਚ ਤਾਂ ਜਗਤ-ਸੱਤਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਜਗਤ-ਸੱਤਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼