ਸੰਪਦਾ ਨੂੰ ਤਾਂ ਖ਼ੁਦ ਖੋਜਦੇ ਹਾਂ, ਲੇਕਿਨ ਵਿਰਾਟ ਸੰਪਦਾ ਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਕੀ ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਵਿਰਾਟ ਸੰਪਦਾ ਦੀ ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਸ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ?

ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ ਕਿ ਮਹਾਂਵੀਰ ਅਤੇ ਬੁੱਧ ਦੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਸੰਪਤੀ ਸੀ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ ਸੰਪਤੀ ਨਾਲ । ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੰਪਤੀ ਖੋਜਦੇ ਹਾਂ। ਲੇਕਿਨ ਜਦ ਸੱਚ ਦਾ ਸਵਾਲ ਉਠਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਮਹਾਂਵੀਰ, ਬੁੱਧ, ਗੀਤਾ ਅਤੇ ਕੁਰਾਨ, ਬਾਈਬਲ । ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਸੱਚ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜਦ ਸੱਚ ਦਾ ਸਵਾਲ ਉਠਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜਦ ਸੰਪਤੀ ਦਾ ਸਵਾਲ ਉਠਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੰਪਤੀ ਖੋਜਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬੇਈਮਾਨੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਦੂਜੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜੇ ਆਪਣੀ ਸੰਪਤੀ ਖੋਜਣੀ ਹੈ, ਨਿਗੂਣੀ ਸੰਪਤੀ ਖੋਜਣੀ ਹੈ ਤਾਂ ਵਿਰਾਟ ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਵੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਖੋਜਣੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਅਤੇ ਇਹ ਖੋਜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਸਕੇ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਹੈ?

ਮੈਂ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੋਨੇ-ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਿਆ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਨੇ ਤੱਤ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਮੈਂ ਪਾਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਆਪਣਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬੜੀਆਂ-ਬੜੀਆਂ ਤੱਤਵਿਕ ਗੱਲਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਲੇਕਿਨ ਸਭ ਝੂਠੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਲਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਉਸ ਦੂਜੇ ਆਦਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਿਸਦੀ ਤੁਸੀਂ ਪਰਤਵੀਂ ਗੂੰਜ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਤ ਕੇ ਗੁੰਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਸੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਸੱਚ ਤਦੇ ਸੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਮੇਰਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਵੇ । ਜਦ ਉਹ ਦੂਜੇ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਝੂਠ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹੀ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਧਰਮ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜਿਉਂਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਆਦਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜਿਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਸੱਚ ਸੀ। ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹਟਦਿਆਂ ਹੀ ਮੁਰਦਾ ਹੋਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫਿਰ ਲਾਸ਼ਾਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਤੇ ਫਿਰ ਲਕੀਰਾਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਮੁਰਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਪਿਟਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।

ਦੁਨੀਆ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਰਦਾ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਮਰੇ ਹੋਏ ਧਰਮ ਹਨ। ਇਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਇਸ ਲਈ ਹਨ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕੋਲ ਆਪਣਾ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਆਪਣਾ ਸੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਾਂ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੰਪਤੀ ਵੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਅਜੇਹੇ ਕਿਸੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਖ਼ੁਦ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਕਲ੍ਹ ਪਛਤਾਏਗਾ ਅਤੇ ਤਦ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਪਏਗਾ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਖੋਜੇ ਹੋਏ ਰੁਤਬੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸੰਪਦਾਵਾਂ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਮੌਤ ਸਭ ਖੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਸੱਚ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅਤੇ