ਹੋਵੋਗੇ ਉੱਨਾ ਹੀ ਪੜਾਅਵਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੋਧ ਹੋਣ ਲੱਗੇਗਾ ਕਿ ਵਿਅਰਥ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਲੈਣਾ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿਣਾ ਕਿ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਠਹਿਰੋ।

ਜੇ ਪੂਰਾ-ਪੂਰਾ ਹੋਸ਼ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਬੋਧ ਹੋਵੇ ਤੇ ਚੌਵੀ ਘੰਟੇ ਇਹ ਬੋਧ ਬਣਿਆ ਰਹੇ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਆਮਦ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਉਗੇ। ਅਤੇ ਜਦ ਵਿਅਰਥ ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਰਹਿਣਾ ਤੇ ਆਉਣਾ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਫਿਰ ਬੜੀ ਘਣੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਲੇਕਿਨ ਕੁਝ ਵਿਚਾਰ ਤੁਸੀਂ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ-ਹੋਰ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਨਾਲ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ, ਉਹ ਤਾਂ ਅੰਦਰ ਘੁੰਮਦੇ ਹੀ ਰਹਿਣਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲਈ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਬਾਹਰ ਤੋਂ ਨਵੇਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਆਮਦ, ਵਿਅਰਥ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਅੰਦਰ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇਹਦੇ ਲਈ ਸੁਚੇਤ ਹੋਣਾ ਪਏਗਾ, ਹੋਸ਼ ਰੱਖਣਾ ਪਏਗਾ, ਚੇਤਨ ਹੋਣਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਬਣਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਇਕਮਿਕਤਾ ਤੋੜਨੀ ਹੋਵੇਗੀ।

ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਇਡੇਂਟਿਟੀ, ਇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਕਮਿਕਤਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਕ੍ਰੋਧ ਆਵੇ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਤਾਂ ਭੁੱਲ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਹ ਤਾਂ ਝੂਠੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਗਿਆ। ਅੰਦਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਆਵੇ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਅਜੇਹਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੈਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰਾ ਅਲੱਗ ਕਰੋ।

ਉਹ ਜੋ ਅੰਦਰ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੀ ਦੌੜ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਮੈਂ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਕਰੋ, ਉਹ ਅਲੱਗ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਦੁਸ਼ਟਾ-ਮਾਤਰ ਹੈ। ਅੰਦਰ ਜੋ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਘਣਾ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਪੂਰੇ ਅਚੇਤਨ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡਾ ਪੂਰਾ ਅਨਕਾਂਸ਼ੇਸ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ । ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸੁਚੇਤ ਹੋ ਜਾਉ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੀ ਆਇਡੈਂਟਿਟੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸੰਬੰਧ ਤੋੜ ਲਵੋ ਅਤੇ ਸਮਝੋ, ਤੁਸੀਂ ਅਲੱਗ ਹੋ ਤੇ ਉਹ ਅਲੱਗ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖੋ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਖ਼ਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾ ਬਣੋ। ਜਦ ਉਹ ਆਉਣ ਤਾਂ ਚੁਪਚਾਪ ਅਲੱਗ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਉ ਤੇ ਦੇਖੋ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰਾਹ 'ਤੇ ਜਾਂਦੀ ਹੋਈ ਭੀੜ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੋਵੇ । ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੋਵੇ । ਜਾਂ ਕੋਈ ਰਾਤੀਂ ਉੱਗ ਆਏ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੋਵੇ । ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਰਦੇ 'ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੋਵੇ। ਇਉਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖੋ ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਲਵੋ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਉਗੇ, ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ-