ਜਿਵੇਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਵਖਰੇਵਾਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਵੇਂ-ਉਵੇਂ ਵਿਚਾਰ ਅੰਦਰ ਵੀ ਮਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਬਾਹਰ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਆਉਣਾ ਬੰਦ ਹੋਵੇ । ਅੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਮੁਰਦਾ ਹੋ ਜਾਣ, ਇਕ ਘੜੀ, ਇਕ ਬਿੰਦੂ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਪਾਉਗੇ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਪੂਰਨ ਸ਼ੂਨਯ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋ ਅਤੇ ਜਿਸ ਛਿਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ੂਨਯ ਹਾਸਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਸੇ ਛਿਨ ਤੁਸੀਂ ਪੂਰਨ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਲਵੋਗੇ, ਉਸੇ ਛਿਨ ਸੱਚ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਅ ਹੋ ਜਾਏਗਾ। ਉਸੇ ਛਿਨ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣੋਗੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਕੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਏਗਾ । ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੋ ਜਾਏਗਾ। ਮਹਾਂਵੀਰ ਅਤੇ ਬੁੱਧ ਨੂੰ ਜੋ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਜਾਏਗਾ।

ਹਰੇਕ ਆਦਮੀ ਹੱਕ ਰਖਦਾ ਹੈ, ਹਰੇਕ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਲਵੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਖੋਏ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਜ਼ਰਾ ਚੇਤੰਨ ਹੋਈਏ, ਜ਼ਰਾ ਜਾਗਰੂਪ ਹੋਈਏ, ਜ਼ਰਾ ਯਤਨਸ਼ੀਨ ਹੋਈਏ, ਜ਼ਰਾ ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਏ ਤਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਸੱਚਾਂ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਅਹਿਸਾਸਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਪਾਈਆਂ ਹੋਣ । ਜੋ ਇਕ ਬੀਜ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੇਕ ਬੀਜ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਵਿਚ ਸੰਭਵ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਲੇਕਿਨ, ਵਿਚਾਰ ਰੁਕਾਵਟ ਹੈ, ਵਿਅਰਥ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਰੁਕਾਵਟ ਹੈ। ਸਿੱਖੀ ਹੋਈ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰ ਰੁਕਾਵਟ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਕਰ ਦੇਣਾ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋਣਾ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸ਼ੂਨਯ ਤੇ ਮੌਨ ਹੋਣਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਇਕ ਨਵੀਨ ਸੁਹੱਪਣ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਕ ਨਵੀਨ ਸੱਚ ਦਾ ਸੰਚਾਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਇਕ ਨਵੀਂ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਇਕ ਨਵੀਂ ਊਰਜਾ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਆਏਗੀ ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਜੀਵਨ ਬਣ ਜਾਏਗੀ । ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਸਭ- ਕੁਝ ਬਣ ਜਾਏਗੀ । ਉਹ ਉਹ ਸੰਪਤੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਪਾਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਮਿਟਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਚੇਤੇ ਰੱਖਣਾ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਪਾਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਉਹੀ ਜੀਵਨ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਵਨ ਇਕੱਲਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।

ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਅਜੇ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ। ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸ਼ੂਨਯ ਨਹੀਂ ਹੋ । ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸ਼ੂਨਯ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਬਾਹਰ ਤੋਂ ਰੋਕ ਰੱਖ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਭਰ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਨਾ ਅੰਦਰ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇਕਮਿਕਤਾ ਨਾਲੋਂ ਤੋੜ ਰਹੇ ਹੋ।

ਜੇਕਰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਸਮਝੇ । ਜੇ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਜਲ ਚੇਨ ਨੂੰ ਸਮਝੇ 'ਕਿ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗ੍ਰਸਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ