ਆਦਮੀ ਨੇ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਥੈਲੀ ਉਸ ਫ਼ਕੀਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਕਰੋੜਾਂ ਰੁਪਏ ਦੇ ਹੀਰੇ-ਜਵਾਹਰਾਤ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਅਨੰਦ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਝਲਕ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਦੇਣ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਹਾਂ।

ਉਸ ਫ਼ਕੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰਕੇ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਉਸ ਆਦਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪੱਕਾ। ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ 'ਤੇ ਹੀ ਆਸ ਟਿਕੀ ਹੈ। ਉਸ ਫ਼ਕੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸਚਮੁਚ ਹੀ ਅਨੰਦ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੈਂ? ਉਸ ਆਦਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਦੁੱਖ ਦਾ ਕੋਈ ਹਿਸਾਬ ਨਹੀਂ। ਅਨੰਦ ਦੀ ਕੋਈ ਕਿਰਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਚੱਲ ਹੀ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਅਮੀਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਉਸ ਫਕੀਰ ਨੇ ਥੈਲੀ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਭੱਜ ਲਿਆ । ਇਕ ਛਿਨ ਨੂੰ ਤਾਂ ਅਮੀਰ ਹੱਕਾ-ਬੱਕਾ ਰਹਿ ਗਿਆ।

ਅਮੀਰ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਫ਼ਕੀਰਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੈਸੇ ਨਾ ਛੋਹਣ । ਇਸ ਲਈ ਅਮੀਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਪੈਸੇ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਦੂਰ ਰਹਿਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਮੀਰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਨਿਸਚਿੰਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਖ਼ਤਰਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਫ਼ਕੀਰ ਕਿਹੋ-ਜਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਝੋਲੇ ਨੂੰ ਹੀ ਲੈ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ ! ਇਕ ਛਿਨ ਨੂੰ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਵਿਚ ਵੀ ਨਾ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਚਿੱਲਾਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਲੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ। ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਕਮਾਈ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ । ਤੂੰ ਚੋਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਗਿਆਨੀ ਕਿਹੋ-ਜਿਹਾ ਹੈਂ? ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਨੇਰੀ ਰਾਤ ਸੀ ਅਤੇ ਸੰਨਾਟਾ ਸੀ ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਾਹਰ। ਲੇਕਿਨ ਫ਼ਕੀਰ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ਭੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਅਮੀਰ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ। ਗਲੀ-ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਫ਼ਕੀਰ ਭੱਜਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਅਮੀਰ ਪਿੱਛੇ ਚਿੱਲਾਉਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਫੜੋ, ਚੋਰ ਹੈ, ਬੇਈਮਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ ਸੀ ਕਿ ਗਿਆਨੀ ਹੈ । ਮੈਂ ਲੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ । ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਖੋਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਭੱਜਣ ਲੱਗੇ । ਲੇਕਿਨ ਫ਼ਕੀਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਸਨ ਅਤੇ ਅਮੀਰ * ਰਸਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਪਰਾਇਆ ਪਿੰਡ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਫ਼ਕੀਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਚੱਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਅਖ਼ੀਰ ਫ਼ਕੀਰ ਉਸੇ ਝਾੜ ਦੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਆਇਆ। ਝੋਲੇ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਥੋਂ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਉਥੇ ਹੀ ਅਤੇ ਝਾੜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨ੍ਹੇਰੇ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਮੀਰ ਆਇਆ ਪਿੱਛੇ ਹੌਂਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਭੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਚਿੱਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਲੁਟ ਗਿਆ, ਮਰ ਗਿਆ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਖੁੱਸ ਗਿਆ। ਝੋਲੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ । ਉਸ ਅਮੀਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਨੰਦ ਦੀ ਝਲਕ ਸੀ। ਫ਼ਕੀਰ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮਿਲਿਆ ਕੁਝ ਅਨੰਦ ! ਇਹ ਹੀ ਇਕ ਤਰਕੀਬ ਹੈ, ਅਨੰਦ ਨੂੰ ਪਾਣ ਦੀ। ਉਸ ਅਮੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਬੜੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੀ, ਬੜਾ ਅਨੰਦ ਮਿਲਿਆ। ਇੰਨਾ ਸੁਖੀ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਲੇਕਿਨ ਇਹ ਥੈਲੀ ਇਸ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇੰਨਾ ਸੁਖੀ