ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਬੜੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੀ। ਅਤੇ ਇਹ ਥੈਲੀ ਪੂਰੀ-ਦੀ-ਪੂਰੀ ਇਸ ਦੇ ਕੋਲ ਸੀ, ਘੜੀ-ਭਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ।

ਇਸ ਘੜੀ-ਭਰ ਵਿਚ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ? ਇਸ ਘੜੀ-ਭਰ ਵਿਚ ਇਸ ਨੇ ਖੋਇਆ। ਜਦ ਤਕ ਅਸੀਂ ਖੋ ਨਾ ਦੇਈਏ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ । ਜਦ ਤਕ ਅਸੀਂ ਖੋ ਨਾ ਦੇਈਏ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਤਦ ਤਕ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ । ਸ਼ਾਇਦ ਇਸੇ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਖੋਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਾ ਸਕੇ ।

ਅਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਖੋ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਫ਼ਕੀਰ ਅਤੇ ਅਮੀਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿਚ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਥੇ ਫ਼ਕੀਰ ਥੈਲੀ ਲੈ ਕੇ ਭੱਜਿਆ ਹੈ । ਭਲਾ ਫ਼ਕੀਰ ਸੀ । ਥੈਲੀ ਸੁੱਟ ਗਿਆ। ਸਾਡਾ ਮਨ ਵੀ ਲੈ ਭੱਜਿਆ ਹੈ, ਸਭ-ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਸੁੱਟੇਗਾ, ਨਹੀਂ ਸੁੱਟੇਗਾ, ਲੇਕਿਨ ਸੁੱਟ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਿਆਰੀ ਸਾਨੂੰ ਦਿਖਾਉਣੀ ਪਏਗੀ।

ਉਸ ਫ਼ਕੀਰ ਨੇ ਥੈਲੀ ਕਦ ਸੁੱਟੀ? ਜਦ ਅਮੀਰ ਨੇ ਹੋਰ ਜੋੜਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਅਮੀਰ ਬਿਲਕੁਲ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਫ਼ਕੀਰ ਨੇ ਝੋਲੀ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ । ਜੇ ਅਸੀਂ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਥੱਕ ਗਏ ਹੋਈਏ, ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਮਨ ਝੋਲੀ ਸੁੱਟ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੰਪਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਧੀ ਹੈ । ਜੋ ਸੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ। ਜੇ ਜਿਸ ਦਿਨ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾ ਲਵਾਂਗੇ, ਉਸ ਦਿਨ ਕਹਾਂਗੇ, ਬਹੁਤ ਅਨੰਦ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਵੀ ਕਹਾਂਗੇ, ਬੜੀ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਲੇਕਿਨ ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਸਮਾਧੀ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹੀ ਹੋਇਆ ਹੈ । ਸਮਾਧੀ ਪੁਨਰ- ਸਿਮਰਨ ਹੈ, ਰਿਮੇਂਬਰਿੰਗ ਹੈ । ਯਾਦ ਹੈ ਉਸ ਦੀ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਹੀ ਹੈ। ਲੇਕਿਨ ਇਹ ਖੋ ਦੇਣਾ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।

ਕੀ ਕਰੀਏ, ਇਸ ਸਮਾਧੀ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਦੇ ਲਈ? ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇੰਨਾ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਰਿਸੇਪ੍ਰਟਿਵ ਬਣਾ ਲਈਏ, ਗ੍ਰਾਹਕ ਬਣਾ ਲਈਏ, ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਛੱਡ ਦੇਈਏ ਅਤੇ ਜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੋਵੇ ਸੱਚ ਤਾਂ ਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਆ ਜਾਵੇ। ਇੰਨਾ ਹੀ ਕਰਨਾ।

ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਕ ਆਦਮੀ, ਇਕ ਰਾਤ ਇਕ ਝੌਂਪੜੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਛੋਟੇ- ਜਿਹੇ ਦੀਵੇ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ, ਕੋਈ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਗਏ ਥੱਕ ਗਿਆ। ਫੂਕ ਮਾਰ ਕੇ ਦੀਆ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਤੇ ਤਦ ਬੜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਤਕ ਦੀਵਾ ਜਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪੁੰਨਿਆ ਦਾ ਚੰਦ ਬਾਹਰ ਹੀ ਖੜਾ ਸੀ, ਅੰਦਰ ਨਾ ਆਇਆ। ਜਦ ਦੀਵਾ ਬੁਝ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਧੀਮੀ-ਜਿਹੀ ਟਿਮਕਦੀ ਲੋਅ ਖੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਅੰਦਰ ਭਰ ਆਈ ਦੁਆਰ-ਦੁਆਰ, ਖਿੜਕੀ-ਖਿੜਕੀ, ਛੇਕ- ਛੇਕ ਵਿੱਚੋਂ  ਚੰਦ ਅੰਦਰ ਨੱਚਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਆਦਮੀ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ