ਹੋਣਗੀਆਂ, ਲੱਗੇਗਾ, ਇਹ ਰਿਹੈ ਸਰੀਰ, ਮਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਪਿਆ ਹੈ ਸਰੀਰ, ਇਹ ਧੜਕਨ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਦੂਰ ਸਾਥੋਂ ਮੀਲਾਂ ਫ਼ਾਸਲੇ ’ਤੇ । ਇਹ ਸੁਆਸ ਵੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਲੇਕਿਨ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਰਿਹਾ ਮੈਂ, ਅਤੇ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਖ਼ਸ਼ੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਲੇਕਿਨ ਤੀਜਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਗਹਿਰੇ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਤੀਜਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰੀਏ, ਫਿਰ ਚੌਥੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਵਿਚ ਤਿੰਨੋ ਪ੍ਰਯੋਗਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਾਂਗੇ।
ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਵੋ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਛੱਡ ਦਿਉ।
ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਵੋ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਛੱਡ ਦਿਉ। ਇਕ ਮਿਨਟ ਦੇਖੋ, ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਹੈ... ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਹੈ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਹੈ.... ਅਨੰਤ ਹਨੇਰਾ ਹੈ।
ਇਕ ਮਿਨਟ ਜਾਣੋ, ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹਾਂ। ... ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹਾਂ।
ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰੋ-ਮੈਂ ਮਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ-ਭਾਵ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਮਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ... ਇਹ ਸਰੀਰ, ਇਹ ਸੁਆਸ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਣ, ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ, ਇਹ ਸਭ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਭ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ... ਮੈਂ ਮਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਮਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਮਿਟਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਮਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਮਿਟ ਰਿਹਾ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ... ਮੈਂ ਮਿਟ ਗਿਆ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ... ਪੰਜ ਮਿਨਟ ਦੇ ਲਈ ਨਾ-ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਣਾ।
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਡੁੱਬੋਗੇ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਅਪੂਰਵ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਭ ਤਰਫ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲਏਗੀ।
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਹਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ... ਅਤੇ ਮਨ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ... ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ... ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ... ਮਨ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ... ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ... ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ... ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ... ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ... ਮਨ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ... ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ... ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
