ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ.. ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ... ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ... ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ... ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ...
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਸਦਾ ਹੈ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਬਚ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਸਦਾ ਹੈ... ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ... ਲਹਿਰ ਖੋ ਗਈ... ਸਾਗਰ ਰਹਿ ਗਿਆ ਲਹਿਰ ਖੋ ਗਈ... ਸਾਗਰ ਰਹਿ ਗਿਆ.......!
ਇਸ ਭਾਵ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਛਾਣ ਲਵੋ, ਸਮਾਧੀ ਦਾ ਤੀਜਾ ਪੜਾਅ। ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲ ਲੈਣਾ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ... ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।.... ਉਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ... ਉਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਹੈ... ਜੋ ਸਦਾ ਹੈ... ਜੋ ਸਭ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਫਿਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹਣਾ-ਦੇਖਣਾ, ਸਦਾ ਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੀ, ਇਉਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੋ। ਫਿਰ ਦੇਖਣਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਸਭ ਉਹੀ ਹੈ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਉਹੀ ਹੈ ਬਾਹਰ। ਉਹੀ ਹੈ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਦਿਖਾਈ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹਣਾ।
ਇਹ ਤਿੰਨ ਪੜਾਅ ਹਨ-ਸਮਾਧੀ ਇਹਨਾਂ ਤਿੰਨਾ ਦਾ ਇਕੱਠਾ ਪ੍ਰਤੀਫਲ ਹੈ, ਇਕੱਠਾ ਜੋੜ ਹੈ। ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਹਨੇਰਾ, ਇਕੱਲਾ ਹੋਣ ਤੇ ਫਿਰ ਮਿਟ ਜਾਣਾ। ਇਹਨਾਂ ਤਿੰਨਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਾਂਗੇ ਅਤੇ ਜਦ ਤਿੰਨੋਂ ਇਕੱਠਾ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਸੰਪੂਰਨ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕਰ ਜਾਣਾ... ਪੂਰੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਛੱਡ ਹੀ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ। ਕੁਝ ਬਚਾਉਣਾ ਹੀ ਨਹੀਂ... ਛੱਡ ਦੇਣਾ, ਛੱਡ ਹੀ ਦੇਣਾ ਸਭ ਛੱਡ ਦੇਣਾ। ਤਾਂ ਜੋ ਉਹੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਛੱਡਣਾ ਵੀ ਚਾਹੀਏ, ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਸਕਦੇ।
ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਵੋ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਛੱਡ ਦਿਉ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰੋ । ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਛੱਡ ਦਿਉ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਵੋ ਸਰੀਰ ਡਿਗੇ ਤਾਂ ਡਿਗ ਜਾਵੇ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਝੁਕੇ ਤਾਂ ਝੁਕ ਜਾਵੇ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰਨਾ। ਢਿੱਲਾ ਛੱਡ ਦਿਉ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਵੋ ।
ਪਹਿਲਾ ਪੜਾਅ-ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਹੈ ਬਸ ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਹੈ। ਚਾਰ- ਚੁਫੇਰੇ ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਹੈ।
ਛੱਡ ਦਿਉ... ਬਿਲਕੁਲ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿਉ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਨਿੱਸਲ ਹੁੰਦਾ ਜਾਏਗਾ... ਛੱਡ ਦਿਉ, ਸਰੀਰ ਢਿੱਲਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ... ਸਰੀਰ ਢਿੱਲਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ.. ਸਭ ਢਿੱਲਾ ਹੋ ਜਾਏਗਾ... ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੁਆਸ ਵੀ ਧੀਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਏਗਾ... ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿਉ... ਇਕੱਲਾ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਇਕੱਲਾ ਹਾਂ... ਕੋਈ ਸੰਗੀ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ ਹੈ... ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹਾਂ—
