ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਪੈਂਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ. ਜਿਵੇਂ ਬੂੰਦ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਤੇ ਖੋ ਜਾਵੇ... ਮੈਂ ਵੀ ਖੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਵੀ ਮਿਟ ਰਿਹਾ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਵੀ ਮਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ.. ਸਭ ਖ਼ਤਮ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ... ਇਹ ਸਭ ਮਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਮਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਮਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਮਿਟ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।.. ਨਾ ਇਹ ਸਰੀਰ ਹਾਂ ਮੈਂ, ਨਾ ਇਹ ਸੁਆਸ ਹਾਂ ਮੈਂ... ਨਾ ਇਹ ਮਨ ਹਾਂ ਮੈਂ—ਇਹ ਸਭ ਮਿਟ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਮਰ ਰਿਹਾ ਹੈ... ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ... ਛੱਡ ਦਿਉ, ਆਪਣੇ- ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਛੱਡ ਦਿਉ ਮਿਟ ਜਾਉ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ. ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ, ਹੋਰ ਗਹਿਰੇ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿਉ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ... ਕਿਤੇ ਕੋਈ ਪਕੜ ਨਾ ਰੱਖਣਾ, ਮਿਟ ਹੀ ਜਾਉ... ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ

ਸਭ ਸ਼ਾਂਤ... ਸਭ ਮੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ. ਸਭ ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਮੌਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ—ਸਭ ਸ਼ੂਨਯ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸੇ ਸ਼ੂਨਯ ਵਿੱਚ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਇਸੇ ਸ਼ੂਨਯ ਵਿੱਚ ਉਠਦਾ ਹੈ ਅਨੰਦ ਸਭ ਤਰਫ਼ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲਏਗਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਅਨੰਦ, ਸਭ ਤਰਫ਼ ਬਰਸਣ ਲੱਗਣਗੇ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਮਿਟ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ...।

ਇਕ ਅਪੂਰਵ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਅਪੂਰਵ ਅਨੰਦ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੌੜਨ ਲੱਗਣਗੀਆਂ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੋ ਜੋ ਸਦਾ ਹੈ... ਉਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ-ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ.. ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ...

ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ.. ਪ੍ਰਾਣ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸਭ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ... ਆਤਮਾ ਦੀ ਝੀਲ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਲਹਿਰ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।

ਅਤੇ ਪਛਾਣੋ, ਦੇਖੋ ਅੰਦਰ ਕੈਸਾ ਅਨੰਦ ਪਛਾਣੇ ਅੰਦਰ, ਕੌਣ ਹੈ ਇਹ ਜੋ ਜਾਣ ਰਿਹੈ, ਦੇਖ ਰਿਹੈ, ਕੌਣ ਹੈ ਇਹ ਸ਼ਖ਼ਸ, ਜੋ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਹੀ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ... ਕੌਣ ਹੈ? ਅੰਦਰ, ਹੋਰ ਅੰਦਰ, ਹੋਰ ਅੰਦਰ, ਦੇਖੋ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਜਾਣ ਰਿਹਾ ਹੈ...ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਗਿਆਤਾ ਹੈ...ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਦੁਸ਼ਟਾ ਹੈ...

ਇਹੀ ਹੈ ..ਇਹੀ ਹੈ ਸੱਚ...

ਆਤਮਾ ਅਨੰਦ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਹੁਣ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦੋ-ਚਾਰ ਗਹਿਰੇ ਸਾਹ ਲਵ ਹਰੇਕ ਸੁਆਸ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ, ਅਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗੇਗਾ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦੋ-ਚਾਰ ਗਹਿਰੇ ਸਾਹ ਲਵੋ...ਦੋ- ਚਾਰ ਗਹਿਰੇ ਸਾਹ ਲਵੋ... ਹਰੇਕ ਸੁਆਸ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਅਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਫਿਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ-ਜੋ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਉਹੀ ਬਾਹਰ ਵੀ ਹੈ।

ਇਸ ਪ੍ਰਯੋਗ ਨੂੰ ਰਾਤੀਂ ਸੌਣ ਸਮੇਂ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਕਰਦੇ-ਕਰਦੇ ਹੀ ਸੌਂ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਅਜੇਹਾ ਨਾ ਸਮਝਣਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਦੋ-ਚਾਰ ਦਿਨ ਕਰ ਲਿਆ ਤਾਂ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਾ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੌਣ ਵੇਲੇ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗਹਿਰੇ ਤੋਂ ਗਹਿਰਾ ਉਤਰ