ਪਾਵਾਂਗੇ । ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਪਰਤ ਨਾ ਮਿਟ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਆਪਣਾ ਹੋਣਾ। ਇਸ ਲਈ ਤੀਜਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਹੈ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਕਿ ਮਿਟ ਗਿਆ ਮੈਂ, ਉਹ ਜੋ ਸੀ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਚੇਹਰਾ ਸੀ, ਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਪਛਾਣ ਸੀ, ਨਾਉਂ ਸੀ, ਟਿਕਾਣਾ ਸੀ । ਮਿਟ ਗਿਆ, ਮਿਟ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਮਿਟ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਮਿਟ ਜਾਏਗਾ। ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਇਸ ਤੀਜੇ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਉਤਾਰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਮਿਟ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ ਹਾਂ । ਤੀਜਾ ਅਨੁਭਵ ਮਿਟਣ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੈ। ਜਦ ਹਨੇਰਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਏਗਾ ਅਤੇ ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤਦ ਮਿਟਣਾ ਬਹੁਤ ਆਸਾਨ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਮਿਟ ਵੀ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤਦ ਜੋ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਜਾਏਗਾ ਉਹੀ ਹੈ । ਦਿ ਰਿਮੇਂਬਰਿੰਗ, ਉਹ ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਨੇਰਾ ਡੋਬ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਕੁਝ ਟੁੱਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਮਰ ਜਾਣ ਨਾਲ ਵੀ ਕੁਝ ਮਿਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ।

ਤੀਜਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਹੈ ਮਿਟਣ ਦਾ-ਅਤੇ ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਮਿਟ ਜਾਉ, ਮਿਟ ਗਏ ਹੋਵੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਨ ਨੂੰ ਕੁਝ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਰਹਿ ਜਾਏਗਾ, ਰਹਿ ਜਾਏਗਾ, ਜੋ ਖੋ ਜਾਏਗਾ ਉਹ ਖੋ ਜਾਏਗਾ। ਇਸ ਤੀਜੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੇਂਦਰ 'ਤੇ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਮਿਟ ਜਾਣ ਦਾ।

ਇਕ ਫ਼ਕੀਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਧੀ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਜ਼ਰਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ ਉਹੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ । ਇਕ ਯੁਵਕ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਯੁਵਕ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਿੱਖਣੀ ਹੈ ਸਮਾਧੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੁਝ ਜ਼ਰਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਆ। ਲੇਕਿਨ ਉਹ ਯੁਵਕ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਫ਼ਕੀਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਆਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਕਰਕੇ ਦੁਆਰ ਬੰਦ ਕਰ ਲਏ। ਉਸ ਯੁਵਕ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਂਢ-ਗੁਆਂਢ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਉਹ ਫ਼ਕੀਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏਗਾ। ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਿਥੋਂ ਤਕ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਫ਼ਕੀਰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਸਮਾਧੀ, ਯਾਨੀ ਮਰ ਜਾਣਾ ਤਾਂ ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਫ਼ਕੀਰ ਜਦ ਕਹੇ ਕਿ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਡਿੱਗ ਪਵੀਂ ਅਤੇ ਮਰ ਜਾਈਂ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਉਂ ਕਿਵੇਂ ਮਰਾਂਗਾ? ਡਿੱਗ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮਰਾਂਗਾ ਕਿਵੇਂ? ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਪੈ ਜਾਵੀਂ । ਤਾਂ ਫ਼ਕੀਰ ਸਮਝੇਗਾ ਕਿ ਥੋੜ੍ਹਾ ਤਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ । ਉਹ ਯੁਵਕ ਗਿਆ। ਸਿੱਖ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ।

ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸਦਾ ਝੂਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਆਵੇ । ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਗੁਰੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ? ਉਹ ਨਾਲ-ਦੀ-ਨਾਲ ਡਿੱਗਿਆ