ਪਈ ਉੱਚੀ-ਨੀਵੀਂ ਝਾੜ-ਬੂਟ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪੱਧਰਾ ਕਰਕੇ ਬੱਕਰੀਆਂ ਲਈ ਬਾੜਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਕੰਡਿਆਲੀ ਬਾੜ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ ਬੱਕਰੀਆਂ ਮੈਂਅ-ਮੇਅ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ। ਗਰਮੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਬਾਬਾ ਆਪਣਾ ਮੇਜਾ ਦੁਕਾਨ ਸਾਹਮਣੇ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਥੜੇ 'ਤੇ ਡਾਹ ਲੈਂਦਾ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਪਿਆਂ ਉੱਚੀ ਹੇਕ ਲਾ ਕੇ ਵਾਰਿਸ ਦੀ ਹੀਰ ਗਾਉਣ ਲੱਗਦਾ-

"ਡੋਲੀ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਮਾਰੀਆਂ ਹੀਰ ਚੀਕਾਂ....

ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਚੱਲੇ ਬਾਬਲਾ...."

ਉਸ ਦੀ ਦਰਦ ਭਿੱਜੀ ਆਵਾਜ਼ ਰਾਤ ਦੀ ਚੁੱਪੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਜਾਂਦੀ। ਪੂਰੀ ਘਾਟੀ ਉਸ ਗੀਤ ਨਾਲ ਗੂੰਝ ਜਾਂਦੀ। ਫ਼ਿਜ਼ਾ 'ਚ ਦਰਦ ਘੁਲ ਜਾਂਦਾ। ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਦਿਲ ਭਰ ਆਉਂਦਾ। ਹੈਰਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਫੈਲਾਦ ਵਰਗੇ ਜਿਸਮ ਅੰਦਰ ਇਹ ਦਰਦ ਭਰਿਆ ਦਿਲ ਵੀ ਧੜਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੌਜ ਬਣਦੀ ਤਾਂ ਥੈਲੇ 'ਚੋਂ ਬਸਰੀ ਕੱਢ ਕੇ 'ਹੀਰ' ਦੀ ਤਾਨ ਛੇੜ ਦਿੰਦਾ। ਹੀਰ ਦੀ ਧੁਨ ਖ਼ਬਰੇ ਕਿੰਨੀਆਂ ਕੁ ਹੀਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਟੁੰਭ ਜਾਂਦੀ। ਬਾਬਾ ਬੰਸਰੀ ਵੀ ਪੂਰੀ ਮੁਹਾਰਤ ਨਾਲ ਵਜਾਉਂਦਾ।

ਬਾਬਾ 'ਠੁਕ-ਠੁਕੀਆ' ਕਈ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਉਸ ਪਹਾੜੀ ਇਲਾਕੇ 'ਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਪਿੰਡ ਡੇਰਾ ਲਾ ਲੈਂਦਾ, ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਪਿੰਡ। ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ 'ਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੇਰ ਟਿਕ ਕੇ ਨਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਛੇਤੀ ਹੀ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰਾਮ ਹੋ ਕੇ ਦੂਜੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਰਾਹ ਫੜ ਲੈਂਦਾ। ਰਮਤਾ ਜੋਗੀ ਤੇ ਵਗਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦਾ ਵੀ ਇਕ ਥਾਂ ਠਹਿਰਾਅ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਤਾਂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦਾ, "ਆਉ ਭੇਲਿਉ ਬੈਠੇ ਬਾਬਿਉ।" ਜੇ ਕੋਈ ਉਸ ਦਾ ਪਿਛੋਕੜ ਜਾਨਣ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਝਾਕਣ ਦੀ ਕੋਸਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਗੱਲ ਬਦਲ ਲੈਂਦਾ। ਲੱਖ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ 'ਤੇ ਵੀ ਸਿਰਾ ਨਾ ਫੜਾਉਂਦਾ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਆਦਮੀ ਤੋਂ ਖਹਿੜਾ ਛੁਡਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਪਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਿੱਥੋਂ ਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਹਾੜੀ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਮਾਇਆਵੀ ਜੀਵਨ ਕਿਉਂ ਗੁਜ਼ਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਕੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਇਉਂ ਬਾਬਾ ਬਣਨ ਪਿੱਛੇ ਕਿਹੜੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਅਟਕਲ ਪੱਚੂ ਮਾਰਦੇ, ਪਰ ਸਹੀ-ਸਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਕਮਰੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੰਜਾ ਛੱਤ 'ਤੇ ਪੁੱਠਾ ਕਰਕੇ ਟੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਾਵਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਛੱਤ ਦੀਆਂ ਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਅਕਸਰ ਉਸ 'ਤੇ ਸੌਂਦਾ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਛੋਟੋ-ਛੋਟੇ ਔਜ਼ਾਰ ਖਿਲਰੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਪਲਾਸ, ਹਥੌੜੀ, ਛੇਣੀ, ਪੇਚਕਸ, ਪਾਨਾ, ਚਾਬੀਆਂ, ਰਿਪਟਾਂ, ਕੈਂਚੀ ਵਗੈਰਾ। ਉਹ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਬਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਟਾਂਕੇ ਲਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਗਾਗਰਾਂ, ਪਤੀਲੇ, ਬਾਲਟੀਆਂ, ਲੁਹਾਡੇ, ਜੋਗ ਆਦਿ ਸਮਾਨ ਠੀਕ