ਕਰਨ ਲਈ ਰੱਖ ਜਾਂਦੇ। ਬਦਲੇ ਵਿਚ ਰੋਟੀ, ਸਾਗ, ਸਬਜ਼ੀ, ਦਹੀਂ, ਲੱਸੀ ਦੇ ਜਾਂਦੇ। ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਮੰਗੇ ਪੈਸੇ ਲੈਂਦਾ। ਜੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪੈਸੇ ਘੱਟ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਕਰਦਾ ਤਾਂ ਫਿਰ ਪੂਰੇ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, "ਜਾਉ ਭੋਲਿਉ ਮੌਜਾ ਕਰੋ।" ਪਰ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਦਾ। ਬਾਬਾ ਠੁਕ-ਠੁਕੀਆ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਜੰਦਰਾ ਨਾ ਲਾਉਂਦਾ। ਸਿਰਫ਼ ਕੁੰਡੀ ਲਾ ਕੇ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਇੱਜੜ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।

ਬਾਬਾ ਠੁਕ-ਠੁਕੀਆ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਸੀ। ਉਸ ਪਹਾੜੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਕਬਰੇ ਦੇ ਹੀ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦੇ। ਪਰ ਬਾਬਾ ਪਲਕ ਝਮਕਦਿਆਂ ਹੀ ਬੜੇ-ਬੜੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਡੰਗਿਆ ਪਾਣੀ ਨਾ ਮੰਗਦਾ। ਇੰਨਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਅਜਿਹੀਆਂ ਜੰਗਲੀ ਜੜੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਦਾ ਵੀ ਪਤਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸਾਧ ਰੋਗ ਠੀਕ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਬਾਬਾ ਸੱਪ ਦੇ ਡੰਗੇ ਦਾ ਇਲਾਜ ਵੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।

ਦੇਰ ਰਾਤ ਤਾਈਂ ਉਹ ਦੀਵੇ ਦੀ ਮੱਧਮ ਤੇ ਪੀਲੀ ਜਿਹੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟੇ ਬਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਘਾਟੀ ’ਚ ਉਸ ਦੀ ਠੁੱਕ-ਚੁੱਕ ਗੂੰਜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਠੁੱਕ-ਠੁੱਕ ਕਰਕੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਬਾਬਾ 'ਠੁਕ-ਠੁਕੀਆ’ ਰੱਖ ਛੱਡਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਅਸਲ ਨਾਂ ਤੋਂ ਹਰ ਕੋਈ ਨਾ-ਵਕਿਫ ਸੀ। ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਜਾਨਣ ਦੀ ਕੋਸਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਬੱਚੇ-ਬੱਚੇ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ 'ਤੇ "ਬਾਬਾ ਠੁਕ-ਠੁਕੀਆ" ਦਾ ਨਾਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਛਿੰਜਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਹੁੰਦੇ। ਬਾਬੇ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਤਕੜੇ ਗੱਭਰੂ ਘੋਰ ਲੈਂਦੇ। ਬਾਬਾ ਮੂਡ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ। ਗੱਭਰੂਆਂ ਨੂੰ ਦੁਕਾਨ ਸਾਹਮਣੇ ਪਿੱਪਲ ਦੇ ਥੜੇ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਦਿਨ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਚਾਨਣੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ। ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਤੇ ਤੇਲ ਮਲ ਕੇ ਮਾਲਿਸ਼ ਕਰਦਾ। ਡੰਡ ਪੋਲਣ ਲੱਗਦਾ। ਸਰੀਰ ਗਰਮ ਕਰਦਾ। ਪੱਟਾਂ ਤੇ ਡੋਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਵਰਕਣ ਲੱਗਦੀਆਂ। ਚਾਨਣੀ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਜਿਸਮ "ਹਰਕੁਲਿਸ" ਦੇ ਪਿੰਤਲ ਦੇ ਬੁੱਤ ਵਾਂਗ ਲਿਸ਼ਕਦਾ। ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਅਜ਼ਮਾਈਸ਼ ਕਰਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਤੀਆਂ ਦੇ ਦਾਅ-ਪੇਚ ਸਿਖਾਉਂਦਾ। ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਦੋ-ਦੋ-ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਤਕੜੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਅਜ਼ਮਾਉਂਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰ ਕੇ ਧੋਬੀ ਪਟਕਾ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਦੀ ਇੰਝ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਗਾ ਮਾਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜਿਉਂਦੇ ਨਾ ਕੇ ਕੋਈ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਪੁਤਲੇ ਹੋਣ।

ਫਿਰ ਉਹ ਖੂਹ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਖੂਹ 'ਚੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬਾਲਟੀਆਂ ਭਰ- ਭਰ ਕੇ ਨਹਾਉਂਦਾ। ਗੱਭਰੂ ਮੁੰਡੇ ਬਾਬੇ ਨੂੰ ਬੰਸਰੀ ਸੁਣਾਉਣ ਲਈ ਫਰਮਾਇਸ਼ ਕਰਦੇ ਤਾਂ ਬਾਬਾ ਅਜਿਹੀ ਤਾਨ ਛੇੜਦਾ ਕਿ ਮੁੰਡੇ ਅਸ਼-ਅਸ਼ ਕਰ ਉਠਦੇ। ਕੋਈ ਮੁੰਡਾ ਬਾਬੇ ਨੂੰ ਬੰਸਰੀ ਵਜਾਉਣੀ ਸਿਖਾਉਣ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਕੁਸ਼ਤੀਆਂ