ਕੋਈ ਪੁੱਛੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਝ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਬਸ ਇਸ ਬਾਰੇ 'ਚ ਸੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਰਹੋ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਣ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਲਾਈ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਹੀ ਬੋਲੋ।
ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ ਨੂੰ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ "ਫੜ" ਸਕਦੇ ਜਦੋਂ ਤਕ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਾ ਸੋਚ ਲਓ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਰਾਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਸੋਚਣਾ ਵਿਚਾਰ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦੇਣਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਸੁਣਨ ਵਲ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਬੀਮਾਰੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ। ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਦਾ ਬਿਓਰਾ ਸੁਣਨ ਵੱਲੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪੂਰਾ ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਧਿਆਨ ਬੀਮਾਰੀ 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹੈ। ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗ ਰਹੇ ਹੋ। ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਬੀਮਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਵੀ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਉਸਦੀ ਬੀਮਾਰੀ 'ਚ ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਵੀ ਜੋੜ ਰਹੇ ਹੋ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸਚਮੁੱਚ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸੰਭਵ ਹੋਣ ਅਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਚੀਜਾਂ ਵੱਲ ਮੋੜ ਦਿਓ, ਵਰਨਾ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਚਲੇ ਜਾਓ। ਜਾਣ ਵੇਲੇ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋਣ ਦੇ ਪ੍ਰਬਲ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇ ਕੇ ਜਾਓ ਤੇ ਗੱਲ ਉਥੇ ਹੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿਓ।
ਲੀਸਾ ਨਿਕੋਲਸ
ਮੰਨ ਲਓ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਦੋ ਲੋਕ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਇਕੋ ਹੀ ਚੀਜ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੋਂ ਇਕ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰਣ ਦਾ ਵਿਕਲਪ ਚੁਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਭਾਵਨਾ ਤੇ ਆਸ 'ਚ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਕਾਰਣਾਂ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਕਿਰਤਗ ਕਿਉਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਉਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੈ, ਲੇਕਿਨ ਉਹ ਬੀਮਾਰੀ, ਦਰਦ ਤੇ "ਬਦਕਿਸਮਤੀ" ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰਣ ਦੇ ਵਿਕਲਪ ਨੂੰ ਚੁਣਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ 'ਚੋਂ ਕਿਹੜਾ ਤਰੀਕਾ ਬੇਹਤਰ ਹੈ?
