ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦ ਸੀਕ੍ਰਿਟ ਦੇ ਇਕ ਟੀਚਰ ਡਾੱ. ਬੇਨ ਜਾੱਨਸਨ ਨੂੰ ਇਹ ਪ੍ਰਸੰਗ ਦੱਸਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੋਲੇ, “ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ ਕਿ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਅੰਦਰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਣ ਲਈ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸ ਚੀਜ ਤੋਂ ਗੁਜਰਨਾ ਪਿਆ ਹੋਵੇਗਾ?” ਮੈਂ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਨਹੀਂ, ਤੇ ਈਸ਼ਵਰ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸਲਈ ਉਹ ਵਿਚਾਰ ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ 'ਚ ਆਏ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਸ ਇੰਨਾ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" (ਕਈ ਵਾਰੀ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਫਾਇਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ!)

ਡਾੱ. ਜਾੱਨਸਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇਕ "ਲਾਇਲਾਜ" ਬੀਮਾਰੀ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇਸਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰ ਦੀ ਤੁਲਨਾ 'ਚ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਮੁੜਨਾ ਮੈਨੂੰ ਛੋਟੀ ਜਹੀ ਗੱਲ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਸੱਚ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਇਕੋ ਹੀ ਰਾਤ 'ਚ ਮੁੜਨ ਦੀ ਆਸ ਸੀ, ਇਸਲਈ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ 'ਚ ਇਸ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਹੋਣਾ ਮੈਨੂੰ ਚਮਤਕਾਰਿਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗਿਆ। ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ 'ਚ ਸਮਾਂ ਤੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਕੋਈ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੁਹਾਸਿਆਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਣਾ ਵੀ ਕਿਸੇ ਬੀਮਾਰੀ ਦੇ ਇਲਾਜ ਜਿੰਨਾ ਹੀ ਸੌਖਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸਮਾਨ ਹੈ: ਫਰਕ ਸਿਰਫ ਸਾਡੇ ਦਿਮਾਗ 'ਚ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਬੀਮਾਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਹਾਂਸਿਆਂ ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਮੰਨ ਲਓ, ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਸਤਿਸ਼ਕ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿਓ ਤੇ ਪੂਰਨ ਸਿਹਤ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰੋ।

 

ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਲਾਇਲਾਜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ

ਡਾੱ. ਜਾੱਨ ਡੇਮਾਰਟਿਨੀ

ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਲਾਇਲਾਜ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ, “ਅੰਦਰੋਂ ਇਲਾਜ ਸੰਭਵ ਹੈ।"

ਮੈਂ ਯਕੀਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕੋਈ ਬੀਮਾਰੀ ਲਾਇਲਾਜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਕਦੇ ਨ ਕਦੇ ਅਖੌਤੀ ਲਾਇਲਾਜ ਬੀਮਾਰੀ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਮਸਤਿਸ਼ਕ ਤੇ ਮੇਰੀ ਦੁਨੀਆ 'ਚ “ਲਾਇਲਾਜ” ਦਾ ਵਜੂਦ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਚ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕਾਫੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ, ਇਸਲਈ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਆਕੇ