ਨਹੀਂ ਸਾਂਝੀ ਤਾਂ ਬੱਸ ਆਪਣੀ

ਇਹ ਵਰਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਾਂਝੀ

ਪਰ ਅੱਜ ਵੀ ਕੋੜਮੇ ਤੇਰੇ ਦੇ ਦੁੱਖ

ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝੇ ਨੇ

 

ਤੇਰਾ ਵੀ ਬਾਪ ਜਦ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ

ਪੱਠਿਆਂ ਦੀ ਭਰੀ ਸਿਰ 'ਤੋਂ

ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੂਤੀਆਂ ਨਾੜਾਂ

ਵੀ ਮਨਸ਼ਾ ਕਰਦੀਆਂ ਇਹੋ

ਕਿ ਹੁਣ ਕਿਹੜੀ ਘੜੀ, ਬੱਸ

ਬੁਰੇ ਦਾ ਸਿਰ ਫੇਹ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ।

ਤੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜਦ ਵੀਰਾ

ਸਕੂਲੀ ਖਰਚ ਨਹੀਂ ਜੁੜਦਾ

ਤਾਂ ਸੀਨਾ ਪਾਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਤੇਰੀ ਵੀ ਅਰਧ-ਅੰਗੀ ਦਾ ।

 

ਤੇਰੀ ਪੀਤੀ ਹੋਈ ਰਿਸ਼ਵਤ

ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਗਾਲਦੀ ਅੰਦਰ

ਤਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਲੋਚਦਾ ਏਂ

ਭੰਨਣੀ ਸ਼ਾਹਰਗ ਹਕੂਮਤ ਦੀ –

ਜੋ ਕੁਝ ਵਰ੍ਹਿਆਂ 'ਚ ਹੀ ਖਾ ਗਈ

ਤੇਰਾ ਚੰਦਨ ਜੇਹਾ ਪਿੰਡਾ

ਤੇਰੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜਿਹੀ ਬਿਰਤੀ

ਅਤੇ ਬਰਸਾਤੀ ਵਾਅ ਵਰਗਾ

ਲੁਭਾਉਣਾ ਸੁੱਖ ਟੱਬਰ ਦਾ

 

ਤੂੰ ਲੱਖ ਵਰਦੀ ਦਾ ਓਹਲਾ ਕਰਕੇ

ਮੈਥੋਂ ਦੂਰ ਖੜਿਆ ਰਹੁ

ਤੇਰੇ ਪਰ ਅੰਦਰਲੀ ਦੁਨੀਆਂ

ਹੈ ਮੈਨੂੰ ਪਾ ਰਹੀ ਕੰਗਲ੍ਹੀ।

ਅਸੀਂ ਜੋ ਸਾਂਭੇ ਦੇ ਘਾਟੇ

ਆਵਾਰਾ ਰੋਗੀ ਬਚਪਨ ਨੂੰ

ਰਹੇ ਆਟੇ ਜਿਉਂ ਗੁੰਨ੍ਹਦੇ,

ਕਿਸੇ ਲਈ ਬਣੇ ਨਾ ਖ਼ਤਰਾ।