ਤੇ ਉਹ ਜੋ ਸਾਡੇ ਸੁੱਖ ਬਦਲੇ

ਰਹੇ ਵਿਕਦੇ, ਰਹੇ ਰੁਲਦੇ,

ਕਿਸੇ ਲਈ ਬਣੇ ਨਾ ਚਿੰਤਾ।

 

ਤੂੰ ਭਾਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ

ਅੱਜ ਬਣ ਗਿਆ ਸੋਟੀ

ਤੂੰ ਢਿੱਡ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰਖ ਕੇ ਦੱਸ

ਕਿ ਸਾਡੀ ਜ਼ਾਤ ਨੂੰ ਹੁਣ

ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਕੀ ਹੋਰ ਖ਼ਤਰਾ ਹੈ ?

ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਸਿਰਫ ਖ਼ਤਰਾ ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ 'ਤੇ ਬਸ ਖ਼ਤਰਾ ਹੀ ਖ਼ਤਰਾ ਹੈ

ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਦੀਆਂ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ

ਆਪਣੇ ਕੀਮਤੀ ਗੁੱਸੇ ਲਈ

ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖ-

ਮੈਂ ਕੋਈ ਚਿੱਟ ਕੱਪੜੀਆ

ਕੁਰਸੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਨਹੀਂ

ਇਸ ਅਭਾਗੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਹੋਣੀ ਨੂੰ ਘੜਦੇ

ਧੂੜ 'ਚ ਲਿਬੜੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਚੋਂ ਇੱਕ ਹਾਂ,

 

ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਵਗਦੀਆਂ ਘਰਾਲਾਂ 'ਤੋਂ

ਮੇਰੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਦਰਿਆ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਹੈ।

ਕਿਸੇ ਵੀ ਧਰਮ ਦਾ ਕੋਈ ਗ੍ਰੰਥ

ਮੇਰੇ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੁੱਪ ਤੋਂ ਬਾਹਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ।

ਤੂੰ ਜਿਸ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਅੱਡੀਆਂ ਜੋੜ ਕੇ

ਦੇਨੈਂ ਸਲਾਮੀ

ਸਾਡਾ ਲੁੱਟੇ ਹੋਇਆਂ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦਰਦ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ

ਉਸਦੇ ਤਿੰਨਾਂ ਰੰਗਾਂ ਤੋਂ ਬੜਾ ਗਾੜ੍ਹਾ ਹੈ।

ਤੇ ਸਾਡੀ ਰੂਹ ਦਾ ਹਰ ਇੱਕ ਜ਼ਖ਼ਮ

ਉਸ ਵਿਚਲੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੈ।

 

ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਮੈਂ ਕੋਹਿਆ ਪਿਆ ਵੀ

ਤੇਰੇ ਕਿੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬੂਟ ਥੱਲੇ

ਮਾਊਂਟ ਐਵਰੈਸਟ ਤੋਂ ਬੜਾ ਉੱਚਾ ਹਾਂ ।

ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਗ਼ਲਤ ਦੱਸਿਆ ਹੈ