ਮੈਂ ਜੋ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਸਾਂ ਘਰ ਦੇ ਚੌਂਕੇ ਦੀ ਨਿੱਕੀ ਜਹੀ ਮੁੰਡੇਰ

ਜਾਂ ਵੜੇਵਿਆਂ ਵਾਲੀ ਬੋਰੀ ਜਾਂ ਗਵਾਂਢੀਆਂ ਦੀ ਪੌੜੀ ਥੱਲੜੇ ਰਖਨੇ ਦੇ ਓਹਲੇ...

 

ਤੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਐਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਂ

ਅਣ-ਉਦਘਾਟਨੇ ਪੁਲਾਂ ਵਾਂਗ,

ਅਣਪੀਤੀ ਸ਼ਰਾਬ, ਜਾਂ ਅਣਟੋਹੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਂਗ

ਫਿਰ ਉਹ ਆਏ-ਸੱਚਾਈਆਂ ਦੇ ਅਲੰਬਰਦਾਰ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਵਸਥਾ ਦਾ ਟੋਕਾ ਸੀ –

ਬੱਸ ਓਦੋਂ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਤੱਥਾਂ ਦੇ ਤੱਥ ਦਾ ਇਲਮ ਹੋਇਆ

ਕਿ ਟੋਕੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਝੰਡੇ ਵਰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

 

ਮੁੰਡਿਓ, ਮੇਰਾ ਸੱਚ ਨਾ ਮੰਨਣਾ-ਜੇ ਆਖਾਂ

ਸਿਰਫ ਕੱਪੜੇ ਦਾ ਟੋਕਾ ਛਾਂਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਮਨੁੱਖੀ ਹਿੱਕ ਅੰਦਰਲੀ ਗੂੰਜ ਨੂੰ

ਜੇ ਆਖਾਂ-ਹਰ ਸੱਚਾਈ ਕੇਵਲ ਛਾਂਗੀ ਹੋਈ ਡਾਡ ਹੁੰਦੀ ਹੈ

ਜੇ ਆਖਾਂ-ਪੰਦਰਵੇਂ ਤੋਂ ਬਾਦ

ਹਰ ਵਰ੍ਹਾ ਸਿਵਿਆਂ 'ਚੋਂ ਉੱਠਦੀ ਭਾਫ਼ ਦਾ ਗੁਬਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

 

ਮੈਂ ਮੁੰਡਿਓ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ 'ਚੋਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ

ਮੈਂ ਇੱਲ ਦੇ ਪੰਜਿਆਂ 'ਚ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਅਜ਼ਾਦ ਚੂਹਾ ਹਾਂ

ਘੁਸਮੁਸੇ ਦੀ ਚੰਭਲੀ ਹੋਈ ਅੱਖ ਹਾਂ

ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਤਾਲਾ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਬੂਹੇ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਪ੍ਰਾਹੁਣਾ ਹਾਂ

ਬਾਰਾਂਮਾਹ 'ਚੋਂ ਵਰਜਤ ਕੋਈ ਮਸਾਂਦ ਹਾਂ

ਜਿਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂ ਜਾਂ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ –

ਕਵਿਤਾ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਅਵਾਜ਼ ਕੇਵਲ ਗੰਦ 'ਤੇ ਵਰ੍ਹਦਾ ਮੀਂਹ ਹੈ।

ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਅਸੀਸ ਨਾ ਨਸੀਹਤ

ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦ ਧੁਲਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਬਦਬੂ ਖਿੰਡਾ ਰਹੇ ਨੇ...

 

ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੁੰਡਿਓ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦਹਿਲ ਗਿਆ ਹਾਂ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਤਸੀਹੇ ਤੋਂ

ਕਿ ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਪਰਬਤਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਨਾ ਵੀ ਇਓਂ ਲਗਦਾ ਹੈ

ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਲੰਮੀ ਢਲਾਣ 'ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵਾਂ

ਸਾਗਰ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਤਰਨਾ ਇੰਝ ਹੈ

ਜਿਵੇਂ ਡੁੱਬਣ ਦੀ ਬੜੀ ਹੀ ਧੀਮੀ ਜਹੀ ਕਿਰਿਆ ਹੋਵੇ।

ਇਹ ਕੇਹਾ ਤਸੀਹਾ ਹੈ,

ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਪਰਿੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਪਏ ਹੋਵੋ