ਮੇਰੇ ਦੇਸ਼

ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਖਪ ਗਏ ਹਾਂ

ਧੂੜ ਵਿੱਚ ਲੱਥ-ਪੱਥ ਤਿਰਕਾਲਾਂ ਦੇ ਢਿੱਡ ਅੰਦਰ

ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਛਪ ਗਏ ਹਾਂ

ਪੱਥੇ ਹੋਏ ਗੋਹੇ ਦੇ ਉੱਤੇ ਉੱਕਰੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ

'ਜਮਹੂਰੀਅਤ' ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਲਦੇ ਹੋਏ ਮੇਰੇ ਦੇਸ਼।

ਸਾਡਾ ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਰਨਾ

 

ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਤਾਂ ਠੀਕ ਵੱਡਾ ਹੈ

ਕਿ ਛੱਬੀ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਇਸ ਔੜ ਦੇ ਸਮੇਂ

ਅਸੀਂ ਦੇਸ਼ ਭਗਤ ਕਿਉਂ ਨਾ ਬਣੇ

ਪਰ ਮਿੱਟੀ ਨੇ ਖਾ ਲਈ ਹੈ

ਕਈ ਕਰੋੜ ਬਾਹਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ

ਅਤੇ ਫ਼ਲਾਂ ਨੇ ਖਾ ਲਈ ਹੈ

ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਊਰਜਾ

ਸਾਡੀ ਅਣਖ ਦੇ ਰੁੱਖੜੇ

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫ਼ੈਲ ਕੇ ਕਰਨੀ ਸੀ

ਤੇਰੇ ਤਪਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰੂਥਲਾਂ 'ਤੇ ਛਾਂ

ਦਫ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਲ ਰਹੇ ਸਾਹਨਾਂ ਮਰੁੰਡ ਲਏ

 

ਮੇਰੇ ਦੇਸ਼, ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ

ਛੱਬੀ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਇਸ ਨਿੱਕੇ ਜਹੇ

ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਅੰਦਰ

ਜਦੋਂ ਕਿ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੋਏ ਜਬਾੜੇ ਪਾੜ ਕੇ

ਮਾਰੂ ਯੁੱਧਾਂ ਦੀ ਨਾਲ੍ਹ,

ਤੇ ਹਰ ਦੂਏ ਸਾਲ ਚੋਣਾਂ ਦੀ ਹੱਟ ਪਾ ਕੇ

ਨਿਸਚਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ ਸਾਡੇ ਵਿਕਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ,

ਮੇਰੇ ਦੇਸ਼ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ ਏਹੋ ਜਿਹੇ ਮਾੜੇ ਸਮੇਂ ਅੰਦਰ

ਕਿ ਜਦੋਂ ਪਿੰਡਿਆਂ 'ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਫੁੱਲ ਖਿੜਨ ਦਾ ਮੌਸਮ

ਓਦੋਂ ਵੀ ਸਾਡੇ ਜ਼ਿਹਨ ਵਿੱਚੋਂ ਰੇਤ ਕਿਰਦੀ ਹੈ...