ਸਲੋਕ ਸੇਖ ਫਰੀਦ ਕੇ

ੴਸਤਿਗੁਰਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

ਜਿਤੁ ਦਿਹਾੜੈ ਧਨ ਵਰੀ ਸਾਹੇ ਲਏ ਲਿਖਾਇ ॥

ਮਲਕੁ ਜਿ ਕੰਨੀ ਸੁਣੀਦਾ ਮੁਹੁ ਵਿਖਾਲੇ ਆਇ ।।

ਜਿੰਦੁ ਨਿਮਾਣੀ ਕਢੀਐ ਹਡਾ ਕੂ ਕੜਕਾਇ ।।

ਸਾਹੇ ਲਿਖੇ ਨ ਚਲਨੀ ਜਿੰਦੂ ਕੂੰ ਸਮਝਾਇ ।।

ਜਿੰਦੁ ਵਹੁਟੀ, ਮਰਣੁ ਵਰੁ ਲੈ ਜਾਸੀ ਪਰਣਾਇ ॥

ਆਪਣ ਹਥੀ ਜੋਲਿ ਕੇ, ਕੈ ਗਲਿ ਲਗੈ ਧਾਇ ॥

ਵਾਲਹੁ ਨਿਕੀ ਪੁਰਸਲਾਤ ਕੰਨੀ ਨ ਸੁਣੀਆਇ ॥

ਫਰੀਦਾ ਕਿੜੀ ਪਵੰਦੀਈ, ਖੜਾ ਨ ਆਪੁ ਮੁਹਾਇ ॥੧॥

ਪਦ ਅਰਥ: ਜਿਤੁ-ਜਿਸ ਵਿਚ। ਜਿਤੁ ਦਿਹਾੜੈ-ਜਿਸ ਦਿਨ ਵਿਚ, ਜਿਸ ਦਿਨ । ਧਨ-ਇਸਤ੍ਰੀ । ਵਰੀ-ਚੁਣੀ ਜਾਏਗੀ, ਵਿਆਹੀ ਜਾਏਗੀ । ਸਾਹੇ—(ਉਸ ਦਾ) ਨੀਯਤ ਸਮਾ। ਮਲਰੂ-ਮਲਕੁਲ ਮੌਤ, (ਮੌਤ ਦਾ) ਫ਼ਰਿਸ਼ਤਾ । ਭੂ-ਨੂੰ 1ਨ ਚਲਨੀ-ਨਹੀਂ ਟਲ ਸਕਦੇ । ਜਿੰਦੂ ਕੂੰ ਜਿੰਦ ਨੂੰ । ਮਰਣੁ-ਮੌਤ । ਵਰੁ-ਲਾੜਾ । ਪਰਣਾਇ-ਵਿਆਹ ਕੇ । ਜੋਲਿ ਕੈ-ਤੋਰ ਕੇ । ਕੇ ਗਲਿ-ਕਿਸ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ? ਧਾਇ-ਦੌੜ ਕੇ । ਵਾਲਹੁ-ਵਾਲ ਤੋਂ । ਪੁਰਸਲਾਤ-ਪੁਲ ਸਿਰਾਤ । ਕੰਨੀ-ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ । ਕਿੜੀ ਪਵੰਦੀਈ-ਵਾਜਾਂ ਪੈਂਦਿਆਂ । ਕਿੜੀ ਵਾਜ । ਆਪੁ-ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ । ਨੇਮੁਹਾਇ-ਨਾ ਠਗਾ, ਧੋਖੇ ਵਿਚ ਨਾ ਪਾ, ਨਾ ਲੁਟਾ ।

ਅਰਥ: ਜਿਸ ਦਿਨ (ਜੀਵ-) ਇਸਤ੍ਰੀ ਵਿਆਹੀ ਜਾਏਗੀ, ਉਹ ਸਮਾ (ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ) ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ (ਭਾਵ, ਜੀਵ ਦੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਸਮਾ ਮਿਥਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ), ਮੌਤ ਦਾ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤਾ