3. ਵਾਰ
ਮੈਨੂੰ ਗੁੜ੍ਹਤੀ ਦੁੱਲੇ ਸ਼ੇਰ ਦੀ, ਕਿੰਝ ਨੀਵੀਂ ਧੌਣ ਕਰਾਂ।
ਮੈਂ ਕੁੱਛੜ ਖੇਡਾਂ ‘ਖਰਲ' ਦੇ, ਕਿੰਝ ਸੀਨੇ ਸੀਤ ਭਰਾਂ।
ਮੈਂ ਬਾਲਕਾ ਚੰਨ 'ਵਰਿਆਮ' ਦਾ, ਸਿਰ ਜੱਬਰੂ ਵਾਲੀ ਪੱਗ ।
ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ 'ਮਲੰਗੀ' ਬੋਲਦਾ, ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ ਅਣਖੀ ਅੱਗ।
ਮੈਂ ਚੰਡਿਆ 'ਨਜਾਮ ਲੋਹਾਰ' ਦਾ ਮੇਰੀ ਕਿਸਰਾਂ ਧਾਰ ਮੁੜੇ।
ਮੈਂ ਕਿੰਝ ਨਾ ਚੀਕਾਂ ਜ਼ਾਲਮੋ, ਮੇਰੇ ਪੱਕੇ ਰੰਗ ਖੁਰੇ।
ਮੈਂ ਪੜ੍ਹਿਆ 'ਭਗਤ' ਸਕੂਲ ਦਾ ਮੇਰੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਾਂਗ ਅਸੂਲ।
ਮੈਂ ਅਪਣੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਣੀ, ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹਰਫ ਰਸੂਲ।
ਜਿਹਨੇ ਜੰਮਿਆ 'ਊਧਮ ਸਿੰਘ’ ਨੂੰ, ਬੜੇ ਬਖਤਾਂ ਵਾਲੀ ਮਾਂ।
ਉਹਨੇ ਗੱਲ ਪੁਗਾ ਕੇ ਆਪਣੀ, ਮੇਰਾ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਨਾ।
ਮੈਨੂੰ 'ਜੱਗਾ' ਚੇਤੇ ਆਂਵਦਾ, ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ ਪੈਂਦੇ ਚੀਰ।
ਕਦੇ ਹੋਣ ਹਰੇ ਨਾ ਜੱਗ ਤੇ, ਜਿਹਨਾਂ ਮੇਰੇ ਮਾਰੇ ਵੀਰ।
ਮੈਨੂੰ ਚਾੜ੍ਹਿਆ ਰੰਗ ਮਜੀਠ ਦਾ, ਨਈਂ ਖੁਰਨਾ ਸਦੀਆਂ ਤੀਕ।
ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਵੀ ਲੋਕੋ ਠੀਕ ਸਾਂ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਵੀ ਲੋਕੋ ਠੀਕ।
ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਹਾੜ੍ਹ ਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਪੋਹ ਦੀ ਹੋਵੇ ਰਾਤ।
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰੰਗ ਨਈਂ ਛੱਡਦਾ, ਮੇਰੀ ਜੱਗ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਬਾਤ।
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਾਰਦੇ, ਪਏ ਨਫਰਤ ਵਾਲੀ ਕੰਧ।
ਭਾਵੇਂ ਹਾਫ਼ਜ਼ ਹੋਣ ਕੁਰਾਨ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਓਂ ਯਾਰ ਪਸੰਦ।
ਉਥੇ ਬੁਰਜ ਉਸਾਰੀਏ ਬਾਬਿਆ, ਜਿਥੇ ਦੱਬੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੇਰ।
ਇਹ ਕਰਜ਼ ਜਦੋਂ ਹੈ ਲੱਥਣਾ, ਜਿੰਦ ਸੁਰਖਰੂ ਹੋਣੀ ਫੇਰ।
ਉਹਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਕੰਮੀ ਆਖਦੀ, ਜਿਹੜਾ ਹੱਥ ਦੀ ਕਰਦਾ ਕਾਰ।
ਜਿਹੜਾ ਵਿਹਲੜ ਬਹਿ ਕੇ ਘੂਰਦਾ, ਉਹਦਾ ਨਾਂ ਰੱਖਿਆ ਸਰਦਾਰ।
-0-
