ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸ਼ਾਇਰ - ਬਾਬਾ ਨਜਮੀ

ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਥ ਵਾਲੇ ਮੁੱਢੋਂ ਈ ਏਸ ਸੋਚ ਨੂੰ ਪੱਲੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਤੁਰੇ ਸਨ ਕੇ ਸਿਆਸਤਾਂ, ਮਜ੍ਹਬਾਂ, ਜਨੂੰਨਾਂ ਤੇ ਚੌਧਰਾਂ ਦਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜ਼ੁਬਾਨ, ਜੁਗਰਾਫੀਏ ਤੇ ਤਹਿਜ਼ੀਬ/ਸਭਿਆਚਾਰ ਨਾਲ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਅਰਥ ਉਸ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਨੇ ਜਿੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਪੰਜ ਦਰਿਆਂ ਵਗਦੇ ਰਹੇ ਨੇ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਆਪ ਮਿਥੀਆਂ ਨੇ। ਜਿੱਥੋਂ ਦੇ ਬਾਸ਼ਿੰਦੇ ਬਾਬੇ ਫਰੀਦ, ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਅਤੇ ਬਾਬੇ ਬਾਲ ਨਾਥ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਆਦਰ ਮਾਣ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਕੋਈ ਵੰਡ ਵਿਤਕਰਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਕਿੱਸਾ ਭਾਵੇਂ ਵਾਰਿਸ ਦੀ ਹੀਰ ਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ਾਹ ਮੁਹੰਮਦ ਦਾ ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਫਰੰਗੀਆਂ ਦਾ ਜੰਗ ਨਾਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਟੁੰਬਦਾ ਤੇ ਰੂਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਕੂਨ ਬਖਸ਼ਦਾ ਹੈ।

ਪੰਜਾਬਣ ਮਾਂ ਦਾ ਸੀਰ ਚੁੰਘਣ ਵਾਲਾ ਸੱਚਾ ਸੁਚਾ ਪੁੱਤਰ ਓਹੋ ਈ ਹੋ ਸਕਦਾ ਏ ਜਿਹੜਾ ਹਰ ਔਖ ਸੌਖ ਵੇਲੇ ਆਮ ਲੋਕਾਈ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਖਲੋਵੇ। ਕਿਸੇ ਰੱਤ ਨਚੋੜੂ, ਵੰਡੀਆਂ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਜਨੂੰਨੀ ਫਿਰਕਾ ਪ੍ਰਸਤ ਤੇ ਲੋਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਰਾਜੇ ਰਾਣੇ ਜਾਂ ਹੁਕਮਰਾਨ ਦੇ ਸੋਹਲੇ ਨਾ ਗਾਵੇ। ਉਹਦੀ ਕਲਮ ਵਿੱਚ ਤੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਬਰ ਵਰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਬਰ ਆਖਣ ਦੀ ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਜੇਹੀ ਜੁਰਅਤ ਹੋਵੇ। ਸਾਨੂੰ ਏਸ ਤੱਥ ਤੇ ਤਸੱਲੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀ ਪਾਕ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਸੁਲੱਖਣੀਆਂ ਮਾਂਵਾਂ ਤਵਾਰੀਖ ਦੇ ਹਰ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਜਿਹੇ ਨੇਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ ਨੇ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਹਨਾਂ ਜਾਇਆ ਵਿੱਚ ਇਨਸਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ, ਕਾਦਰ ਦੀ ਹਰ ਸ਼ੈਅ ਨਾਲ ਮੋਹ ਪਾਲਦਿਆਂ ਹੱਥੀਂ ਕਿਰਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲਗਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਿਰਤੀ ਕਾਮੇ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਹੁੰਦਾ ਏ।

ਬਾਬਾ ਨਜਮੀ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਪਾਕੀਜ਼ਾ ਕੁੱਖ ਵਾਲੀ 'ਆਲਮ ਬੀਬੀ' ਦਾ ਢਿੱਡੋਂ ਜਾਇਆ ਫਰਜ਼ੰਦ ਏ। ਆਦਰਯੋਗ ਪਿਤਾ 'ਮੰਗਤੇ ਖਾਨ' ਦੇ ਘਰ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਲਾਹੌਰ ਵਿੱਚ 47 ਵਾਲੇ ਘੱਲੂਘਾਰੇ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਵਰ੍ਹੇ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਨਜਮੀ ਨਿੱਕੀ ਉਮਰੇ ਹੀ ਅਮਨ ਦੀਆਂ ਤਾਂਘਾਂ, ਗਰੀਬ ਗੁਰਬਿਆਂ ਲਈ ਫਿਕਰਮੰਦੀ, ਕਿਰਤ ਦੀ ਕਦਰ ਤੇ ਲਹੂ ਪੀਣੀਆਂ ਜੋਕਾਂ ਖਿਲਾਫ ਹੋਕੇ ਦੇਣ ਕਾਰਨ ਮੁਢੋਂ ਹੀ ਬਾਬੇ ਬੁੱਲ੍ਹੇ ਸ਼ਾਹ, ਮਾਧੋ ਲਾਲ ਹੁਸੈਨ ਤੇ ਬਾਬੇ ਵਾਰਿਸ਼ ਸ਼ਾਹ ਦੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਖਲੋਤਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਏ। ਬਾਬੇ ਦੀ ਕਲਮ ਵਿੱਚ ਇਹਦੀ ਨੋਕ ਤਿੱਖੀ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਨਸ਼ਤਰ ਲਾਉਣ ਤੇ ਜੁੱਗ ਪਲਟਾਉਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਉਹਦੇ ਕਾਗਤਾਂ 'ਤੇ ਲਿਖੇ ਹਰਫ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਈ ਤੋਰ ਲੈਂਦੇ ਨੇ। ਉਹ ਮਾਦਾ ਜਿਸਮ ਦੇ ਉਚਾਣਾ ਨਿਵਾਣਾ 'ਚ ਉਲਝਣ, ਖੁਦ