ਨਸੀਰ 'ਪਰਵੇਜ਼'

 

ਬੂੰਦੇਂ

ਖ੍ਵਾਬੋਂ ਕੀ ਮਾਨਿੰਦ ਜ਼ਮਾਨਾ ਬੀਤ ਗਇਆ

ਉਮੀਦੋਂ ਕੇ ਤਾਜਮਹਿਲ ਟੂਟ ਗਏ

ਤੇਰੀ ਕੁਰਬਤਾਂ ਅਬ ਮਾਜ਼ੀ ਕੀ ਬਾਤ ਹੂਈ

ਡੁਬ ਗਇਆ ਦਿਨ, ਤਨਹਾਈ ਕੀ ਰਾਤ ਹੂਈ

 

ਨੇ ਜਿਤਨੀ ਯਾਦੇਂ ਮੁਝ ਕੋ ਸੌਂਪੀ ਬੀ

ਇਕ ਇਕ ਕਰਕੇ ਬਰਬਾਦੀ ਕੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਹੂਈ

ਨਗਮੋਂ ਕਾ ਦਿਲਕਸ਼ ਸ਼ੀਰਾਜ਼ਾ' ਬਿਖਰ ਗਇਆ

ਨਾਕਾਮੀ ਕੇ ਸਹਿਰਾ' ਮੇਂ ਦਿਲ ਠਹਿਰ ਗਇਆ

 

ਮੇਰੀ ਕਮੀਜ਼ੋ ਮੈਂ ਟਾਂਕੇ ਥੇ ਜਿਤਨੇ ਬਟਨ

ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਆਖ਼ਿਰ ਵੋ ਭੀ ਟੂਟ ਗਏ

ਫੂਲ ਬਨਾਏ ਬੇ ਜੋ ਤੁਨੇ ਤਕੀਏ ਪਰ

ਧੁਲਤੇ-ਧੁਲਤੇ ਰੰਗ ਸਭੀ ਕੇ ਛੂਟ ਗਏ

 

ਪੈੱਨ ਜਿਸੇ ਤੋਹਫ਼ੇ ਮੇਂ ਤੁਨੇ ਭੇਜਾ ਥਾ

ਘਿਸਤੇ-ਘਿਸਤੇ ਅਬ ਬਿਲਕੁਲ ਨਾਕਾਰਾ ਹੈ

ਜ਼ਖ਼ਮ ਜੋ ਅਪਨੇ ਪਿਆਰ ਕਾ ਤੂਨੇ ਬਖ਼ਸ਼ਾ ਬਾ

1. ਨੇੜਤਾ 2. ਬੀਤੇ ਦੀ 3. ਭੇਟ 4. ਗਠਨ 5. ਮਾਰੂਥਲ