ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੁੱਟ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਹੀ ਲੁਟਾ ਦੇਣਗੇ।" ਕੀਰਤ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਕਿਹਾ।

ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਲ ਸਮਝ ਹੀ ਨਾ ਆਇਆ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ ? ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹਨ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ? ਹਲਕੀ ਰੋਸ਼ਨੀ 'ਚ ਕੁਝ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰਾਂ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਿਹਾ।

ਅਗਲੇ ਹੀ ਪਲ ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੜਨ ਦਾ ਅਵਸਰ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਪਰ ਇਸ ਹਫੜਾ-ਦਫਤੀ 'ਚ ਦੋ ਜਣੇ ਪਿਛਲੇ ਬੂਹਿਓਂ ਭੱਜ ਨਿਕਲਣ 'ਚ ਸਫਲ ਹੋ ਗਏ।

ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਇਕ ਲੁਟੇਰੇ ਦੇ ਢਿੱਡ 'ਚ ਬਰਛਾ ਖੋਭਣ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇਕ ਚੌਦਾਂ ਪੰਦਰਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ। ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਰਛੇ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰੋਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ:

“ਉੱਠ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚ ਗਿਆ ਸਮਝ ਅਤੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾ।"

ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਭੈਅ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝਲਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

"ਜੇ ਬਚਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਠੀਕ ਠੀਕ ਦੱਸ ਕਿ ਕੈਦੀ ਕੁੜੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ ?"

"ਮ... ਮ.... ਮਸੀਤ ਤੋਂ ਪਰ੍ਹੇ ਵਾਲੇ ਘਰ ਦੇ ਭੋਰੇ 'ਚ।" ਮੁੰਡਾ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ।

"ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਦੇ ਆਦਮੀ ? ਲੱਖਣ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਹੁਕਮ ਸਿੰਘ ?"

"ਲੱਖਣ ਸਿੰਘ ਮਸੀਤ 'ਚ ।"

"ਹੁਕਮ ਸਿੰਘ ?"

"ਉਹ ਪਿੰਡ 'ਚ ਜਾਂ ਕਿਲ੍ਹੇ 'ਚ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ।"

“ਪਿੰਡ 'ਚ ਕਿੰਨੇ ਕੁ ਆਦਮੀ ?"

“ਸੌ ਡੇਢ ਸੌ।”

"ਅਤੇ ਲੱਖਣ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ?"

"ਪਤਾ ਨਹੀਂ।"

"ਠੀਕ ਏ।" ਫੇਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇਕ ਸਿਪਾਹੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਭੋਰਾ ਵਿਖਾਉਣ ਲਈ ਇਸ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਰੱਖੇ। ਫੇਰ ਦੁਰਜਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਲੱਖਣ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਨਿੱਬੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵਾਂਗਾ ਤਾਂ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਚਾਰ ਆਦਮੀ ਲੈ ਕੇ ਭੋਰੇ ਵਲ ਚਲਾ ਜਾਈਂ ਅਤੇ...।"

"ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਿਆ।" ਦੁਰਜਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।

ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਉਸ ਮਸੀਤ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਜਿੱਥੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਨੁਸਾਰ