ਜ਼ਰਾ ਕੁ ਖੁਰਕ ਕਰਦੇ ਤੇ ਮੁੜ ਪਾਸਾ ਵੱਟ ਕੇ ਸੌਂ ਜਾਂਦੇ । ਕੁਝ ਕੁ ਹਾਲੇ ਵੀ ਖੂਹ 'ਚੋਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੋਲ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਖਿੱਚ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ । ਕੁਝ ਗੁਰਮੁਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸਿੰਘ ਆਪਣੀਆਂ ਵਿਛਾਈਆਂ ਖੇਸੀਆਂ 'ਤੇ ਚੌਕੜੀ ਮਾਰ ਕੇ ਬੈਠੇ ਪਾਠ ਕਰਦਿਆਂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਿਊਂਦੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ 'ਚ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਤਖ਼ਤਪੋਸ਼ 'ਤੇ ਵਿਛੀ ਦਰੀ ਉਤੇ ਸੌਣ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਦੁਰਜਨ ਸਿੰਘ ਖੜਾ ਹੁੰਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ:
"ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਸੌਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਚਾਰ-ਚਾਰ ਬੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਪਹਿਰੇ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।"
"ਉਹ ਤੇ ਮੈਂ ਪਹਿਰੇ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।" ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਖਿਆ,"ਤੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੌਂ ਜਾ। ਥੱਕਿਆ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਫਰੰਗੀ ਅਫਸਰ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਵਿਰਾਮ ਦਾ ਸਮਝੌਤਾ ਵੀ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।"
“ਮੇਰਾ ਖਿਆਲ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਹੀ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪਹਿਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ 'ਤੇ ਅੱਖ ਰਹੇਗੀ ਨਾਲੇ।“ ਦਰਅਸਲ ਉਹ ਸਾਰਾ ਰਸਤਾ ਰੂਪ ਕੌਰ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਪ੍ਰਤੀ ਆਕਰਸ਼ਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਆਇਆ ਸੀ । ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਇਹ ਇਕ ਰਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਿਆਂ ਰਹਿਣ ਲਈ ਨਸੀਬ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਮਹੀਨਿਆਂ ਸਾਲਾਂ ਬੱਧੀ ਇਕ ਸੈਨਕ ਨੂੰ ਔਰਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਕਿੰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ? ਉਹ ਇਸ ਵਾਸਤਵਿਕਤਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
"ਅੱਛਾ ਮੈਂ ਚੱਲਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਅੱਧੀ ਕੁ ਰਾਤ ਬਾਅਦ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ ਸੌਣ ਲਈ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਿੰਨ ਚਾਰ ਘੰਟੇ ਦੀ ਨੀਂਦ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ।" ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ ਕਿ ਨਾਲ ਦੇ ਕਮਰੇ 'ਚ ਪਈ ਰੂਪ ਕੌਰ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਜਾਵੇ।
ਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਇਆ। ਹਾਲੇ ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਐਮਫ਼ੀਲਡ ਰਾਈਫ਼ਲ ਨੂੰ ਤਖ਼ਤਪੋਸ਼ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਖੜਾ ਕਰਕੇ ਲੰਮਾ ਪਿਆ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨਾਂ 'ਚ ਕਿਸੇ ਦੇ ਬੂਹਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਈ।
"ਮੈਂ ਹਾਂ।" ਅੰਦਰ ਲੰਘਦਿਆਂ ਅਤੇ ਬੂਹਾ ਬੰਦ ਕਰਦਿਆਂ ਰੂਪ ਹੌਲੀ ਦੇਣੀ ਬੋਲੀ।
ਅਗਲੇ ਪਲ ਉਹ ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਕੋਲ ਤਖ਼ਤਪੋਸ਼ ਉੱਤੇ ਆਣ ਬੈਠੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ 'ਚ ਘੁੱਟਦਿਆਂ ਬੋਲੀ, "ਕਿਉਂ ? ਆਖ਼ਰ ਕਿਉਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਥਰ ਬਣ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਹ ਰਹੇ ਹੋ। ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਬਲਦੀ ਅੱਗ ਦਾ ਸੇਕ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ? ਬਸ ਹੁਣ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲਣਾ।" ਅਤੇ ਪਿਆਸੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗੀ। ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਕੇ ਉੱਠ ਬੈਠਾ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਜੀਅ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਰੂਪ ਕੌਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਵਾਂ ’ਚ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਪਾ ਲਵੇ। ਸੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਿਆਂ ਵੀ ਕਿੰਨੇ ਦਿਨ ਬੀਤ ਗਏ
