ਅਤੇ ਹੁਣ ? ਇਹ ਇਕ ਜਵਾਨ ਤੇ ਖੂਬਸੂਰਤ ਇਸਤਰੀ ਉਸ ਦੇ ਐਨੇ ਨੇੜੇ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜਿਸਮ 'ਚੋਂ ਆ ਰਹੀ ਕੁਆਰੀ ਖੁਸ਼ਬੋ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅੰਤਰ ਮਨ 'ਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।

"ਨਹੀਂ ਨਹੀਂ", ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਦੁਹਰਾਉਂਦਿਆਂ ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਮੀਚੇ ਗਏ ਅਤੇ ਬੁੱਲ੍ਹ 'ਚੋਂ ਲਹੂ ਦਾ ਤੁਬਕਾ ਨਿਕਲ ਕੇ ਚੋਣ ਲੱਗਾ। ਆਲੇ 'ਚ ਪਏ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੋਅ 'ਚ ਲਹੂ ਦਾ ਤੁਬਕਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹੀਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਉੱਠਿਆ। ਫੇਰ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਰੂਪ ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਖਿਸਕ ਆਈ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਗੋਲ-ਗੋਲ ਅੰਗ ਉਸ ਨੂੰ ਛੋਹ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਹੀ ਬੇਬਸ ਕਰ ਦੇਂਦੇ, ਉਹ ਤ੍ਰਬਕ ਦੇ ਇਕ ਗਿੱਠ ਪਿੱਛੇ ਹਟਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ:

"ਨਹੀ ਰੂਪ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਨਾ ਸਮਝੀਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਕੁਝ ਸੋਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਕਮਜੋਰ ਨਾ ਕਰ। ਇਹ ਸਾਧਾਰਨ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤੂੰ ਸਾਧਾਰਨ ਇਸਤਰੀ।"

"ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਾ ਦੁਹਰਾਓ ਕੀਰਤ ਜੀ। ਮੈਂ ਆਮ ਇਸਤਰੀ ਹਾਂ ਤੇ ਸਾਧਾਰਨ ਇਸਤਰੀ ਵਾਂਗ ਜਿਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਾਟਕ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ।“

"ਨਾਟਕ?, ਹਾਂ ਇਹ ਨਾਟਕ ਹੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਕਦੀ-ਕਦੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗਦਾ ਏ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ, ਇਹ ਆਪੋ ਧਾਪੀ, ਇਹ ਲੜਾਈਆਂ, ਇਹ ਮਾਰੋ ਮਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਟਕ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਨਾਟਕਕਾਰ ਇਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਰੰਗਮੰਚ 'ਤੇ ਨਾਟਕ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।"

"ਜੇ... ਜੇ ਨਾਟਕ ਹੀ ਹੈ ਸਭ ਕੁਝ ਤਾਂ ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਕਿਰਦਾਰ ਅਤੇ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾਉਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।" ਰੂਪ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਬੋਲੀ।

"ਵੇਖੋ ਰੂਪ, ਤਾਂ ਫੇਰ ਇਸ ਨਾਟਕ 'ਚ ਆਪਣੇ ਕਿਰਦਾਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾਓ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਿੱਖ ਸਿਪਾਰੀਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਤਿਕਾਰ 'ਚ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਥੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਫ਼ਰੰਗੀਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਕਿਰਦਾਰ ਨਿਭਾਉਣਾ ਹੈ। ਮਹਾਰਾਣੀ ਜਿੰਦਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਫਰੰਗੀਆਂ ਇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੈਦ ਹੀ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਖ਼ਾਲਸਾ ਫ਼ੌਜ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਨਾ ਖੜੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਨਾ ਕੁਝ ਬੋਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖਾਲਸਾ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜੁਟ ਕਰਨ 'ਚ ਸਿਰਫ਼ ਸਹਾਈ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਬਲਕਿ ਨਵੀਂ ਰੂਹ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ।"

"ਫੇਰ ਮੇਰੀ ਵੀ ਇਕ ਸ਼ਰਤ ਹੈ।" ਕੁਝ ਦੇਰ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਬੋਲੀ।

"ਉਹ ਕੀ ?"

"ਕਿ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਜੋ ਆਸ਼ਾ, ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਜੋ ਕਿਰਨਾਂ ਫੁੱਟ ਰਹੀਆਂ