ਹਨ. ਉਸ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ 'ਚ ਨਹੀਂ ਬਦਲੋਗੇ। ਇਸ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਬਚਿਆ ਹੀ ਕੀ ਹੈ ਮੇਰੇ ਨਿਜੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ?"

ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੱਚ ਹੀ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਮਿਟ ਸੱਚ।

ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਬਾਹਰੋਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਦਗੜ-ਦਗੜ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਸੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਰੂਪ ਕੌਰ ਨੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਖੇਸੀ ਦੀ ਬੱਕਲ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਬੂਹੇ ਕੋਲ ਇਸ ਤਰਾਂ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਜੇ ਬੂਹਾ ਖੁਲ੍ਹੇ ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕ ਜਾਵੇ। ਤੇ ਹੋਇਆ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਬੂਹਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਕਾਹਲੀ-ਕਾਹਲੀ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁਰਜਨ ਸਿੰਘ ਅੰਦਰ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ :

“ਖਿਮਾ ਕਰਨਾ ਸਿੰਘ ਜੀ-ਫਰੰਗੀ ਮੈਕਸਵੈਲ ਵਲੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਆਇਆ ਹੈ।"

ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਰੂਪ ਹੋਲੀ ਦੇਣੀ ਬੂਹੇ 'ਚੋਂ ਲੰਘੀ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ 'ਚ ਲੋਪ ਹੋ ਗਈ।

"ਇਸ ਵੇਲੇ ਕੀ ਸੰਦੇਸ਼ ? ਖੈਰ ਤੇ ਹੈ ?"

"ਭਲਾ ਹੋਵੇ ਇਸ ਫਰੰਗੀ ਦਾ। ਜੇ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾ ਪਹੁੰਚਦਾ ਤਾਂ ਖ਼ੈਰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੀ ਸੀ। ਸੰਦੇਸ਼ ਇਹ ਕਿ ਮੈਕਸਵੈਲ ਦੇ ਮਨ੍ਹਾ ਕਰਦਿਆਂ ਵੀ ਨੇਪੀਅਰ ਨਾਮ ਦੇ ਫਰੰਗੀ ਕਰਨੈਲ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਸੌ ਘੋੜ-ਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਇਸ ਪਾਸੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।"

"ਹੋਰ?"

“ਹੋਰ ਇਹ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਕਸਦ ਰੂਪ ਕੌਰ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ 'ਚ ਕਰਨਾ ਹੈ।"

"ਤਾਂ ਮਤਲਬ ਇਹ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੂਪ ਬਾਰੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ।"

“ਸੰਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਤਾਂ ਇਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।"

ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸੇ ਵੇਲ਼ੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਠ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਅਤੇ ਕੂਚ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਕਰਨਲ ਨੇਪੀਅਰ ਜਦ ਸਰਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤਾਂ ਪੋਹ ਫਟ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰੇ ਪਾਸਿਓਂ ਘੇਰਾ ਪਾ ਲਿਆ। ਪਰ ਜਦ ਜਾ ਕੇ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਸਰਾਂ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਿੱਦਾਂ ਦੇ ਸਿਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ।

***

26

ਸ਼ੁਜਾਹਬਾਦ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ 'ਚ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਜ਼ੀਨਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਕੇ ਕੀਤਾ। ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਦੁਰਜਨ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਰੂਪ ਕੌਰ ਸਨ। ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਸੱਟ ਦਾ ਜ਼ਖ਼ਮ ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਕੰਡਿਆਂ ਦੀਆਂ