ਸੀ ਕਿ ਰੂਪ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਰਹੇਗੀ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਨ 'ਚ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵੇਖ ਸਕੇਗਾ। ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਸਕੇਗਾ। ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਬਚਪਨ ਦਾ ਅਭੋਲ ਜਿਹਾ ਪਿਆਰ ਸੀ। ਉਹ ਇਸੇ ਵਿੱਚ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ।
ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਰੂਪ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਿਆਂ ਜੀਨਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਪਰ ਉਤਸੁਕਤਾ ਜ਼ਰੂਰ ਸੀ । ਉਹ ਇਸ ਵਾਸਤਵਿਕਤਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਨੂੰ ਬਦਮਾਸ਼ਾਂ ਦੀ ਕੈਦ 'ਚੋਂ ਬਚਾ ਕੇ ਕੱਢ ਲਿਆਉਣ ਦੇ ਕਾਰਨਾਮੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਦਾ ਇਸ ਅਲ੍ਹੜ ਜਿਹੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਕੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਿਆ ਹੋਵੇਗਾ...।
***
27
ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਦੇ ਮਹੱਲ 'ਚ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਦਲੇਰ ਸਿੰਘ, ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਦਾ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਜ਼ੀਨਤ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਰੂਪ ਦਾ ਦਿਲ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ। ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਇਕੱਲਿਆਂ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਕਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਬਸ ਦੂਰ ਖੜੀ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਵੇਖਦੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਮਨ 'ਚ ਇਕ ਕਸਕ ਜਿਹੀ ਉਠਦੀ ਕੀਰਤ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ, ਨੇੜਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ। ਅਲਬਤਾ ਜਦੋਂ ਕਦੇ ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਰਾਤ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਤਾਂ ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਦਾ ਖਾਣਾ ਉੱਤੇ ਹੀ ਹੁੰਦਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਰੂਪ ਰਸੋਈ 'ਚ ਜਾ ਕੇ ਚਾਈਂ-ਚਾਈਂ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮ 'ਚ ਹੱਥ ਵਟਾਉਂਦੀ ਅਤੇ ਥਾਲੀਆਂ ਪਰੋਸ ਕੇ ਸਾਰਿਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ ਕੀਰਤ ਅੱਗੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਭਾਵ ਪੂਰਨ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀ।
ਇਹ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ ਰੂਪ ਦੇ ਮਨ ਦਾ ਭੇਦ ਜ਼ੀਨਤ ਤੋਂ ਵੀ ਗੁੱਝਾ ਨਾ ਰਿਹਾ। ਚਾਹੇ ਹੁਣ ਜ਼ੀਨਤ ਦਾ ਕੀਰਤ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵਾਸਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਿਹਾ ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਉਸ ਵੱਲ ਇੰਝ ਤੱਕਦਿਆਂ ਵੇਖ ਕੇ ਜ਼ੀਨਤ ਦੇ ਮਨ 'ਚ ਝਰੀਟਾਂ ਜਿਹੀਆਂ ਪੈਣ ਲੱਗਦੀਆਂ। 'ਇਸ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਸ਼ੁਜਾਹਬਾਦ ਤਕ ਆਉਂਦਿਆਂ ਜ਼ਰੂਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਝ ਵਾਪਰਿਆ ਹੋਵੇਗਾ ? ਫੇਰ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਹੀ ਫਿਟਕਾਰ ਪਾਉਣ ਲੱਗਦੀ। ਉਸ ਨੇ ਕੀਰਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਰੂਪ ਪ੍ਰਤੀ ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਸ `ਚ ਮਜਬੂਰੀ ਸੀ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੁੰਗਾਰਾ ਸੀ ਅਤੇ ਰੂਪ ਲਈ ਤਾੜਨਾ ਵੀ।
ਤੇ ਜਦ ਇਕ ਵਾਰੀ ਰੂਪ ਨੇ ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਦੁਰਜਨ ਸਿੰਘ ਦੁਆਰਾ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਸਤਰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਂਦਿਆਂ, ਤਲਵਾਰ, ਬਰਛਾ, ਤੀਰ ਕਮਾਨ ਚਲਾਉਣਾ ਸਿਖਾਉਂਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਜ਼ੀਨਤ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ਸਤਰ ਚਲਾਉਣਾ ਸਿੱਖਣ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
"ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਢਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ", ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਹਾ
