'ਚ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ; ਮੌਤ ਦੇ ਖਤਰੇ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦਾ ਸੰਕਲਪ। ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਦਿਆਂ ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹੀ ਕੁਝ ਸੋਚਦਾ ਅਤੇ ਇਸੇ ਸੰਦਰਭ 'ਚ ਬਜ਼ੁਰਗ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਰੂਪ ਦੀ ਮਨੋਸਥਿਤੀ ਇਸ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਪਰੀਤ ਸੀ। ਭਾਵੁਕਤਾ ਅਤੇ ਉਤੇਜਨਾ ਕਾਰਨ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਇਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਤਣੇ ਨਾਲ ਟਕਾ ਦਿੱਤੇ।

ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕੁਝ ਕਹਿੰਦਾ ਰੂਪ ਕਿਸੇ ਅਦਿੱਖ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਵਸ ਅੱਗੇ ਵਧੀ ਅਤੇ ਆਪ-ਮੁਹਾਰੇ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਇਕ ਦੋ ਪਲ ਉਸ ਦੇ ਗਦਰਾਏ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫੇਰ ਕੁਝ ਸੰਕੋਚ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਛੋਂਹਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ:

"ਰੂਪ! ਇੱਥੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ?"

"ਹੋਰ ਕਿੱਥੇ ? ਸਾਰੀ ਗੜ੍ਹੀ 'ਚ ਸਿਰਫ਼ ਇਹੀ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕੱਲਿਆਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।"

"ਪਰ ਇਸ ਵੇਲੇ ?"

"ਹੋਰ ਕਿਸ ਵੇਲੇ ? ਹੋਰ ਸਮਾਂ ਹੀ ਕਿੰਨਾ ਬਚਿਆ ਹੈ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ?"

ਰੂਪ ਦੇ ਬੋਲਾਂ 'ਚ ਬੇਸਬਰੀ ਸੀ ਅਤੇ ਅਥਾਹ ਦੀ ਭਾਵੁਕਤਾ। ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ ਅੱਜ ਦਾ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਲਾਲੀ ਦਿਸਹੱਦੇ 'ਚ ਪੱਸਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਗੌਹ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ : ਲੰਮੇ ਕਾਲੇ ਵਾਲਾਂ 'ਚ ਘਿਰਿਆ ਇਕ ਖੂਬਸੂਰਤ, ਭਖਦਾ ਤੀਬਰਤਾ ਭਰਿਆ ਚਿਹਰਾ, ਪਿਆਸੀਆਂ ਅੱਖ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਥੱਲੇ ਉਸ ਦੇ ਜਿਸਮ ਦੀਆਂ ਗੋਲਾਈਆਂ । ਰੂਪ ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕਰੀਬ ਸੀ। ਉਹ ਰੂਪ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚੋਂ ਤਾਜ਼ੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਆ ਰਹੀ ਖ਼ੁਸ਼ਬੋ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਤਰਮਨ 'ਚ ਘੁਲਦਿਆਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਣਚਾਹੇ ਹੀ ਉਸ ਅੰਦਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ 'ਚ ਸਮਾ ਲੈਣ ਦੀ ਤੀਬਰ ਇੱਛਾ ਉਭਰਨ ਲੱਗੀ। ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣ ਦੇ ਯਤਨਾਂ 'ਚ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮੀਚੇ ਗਏ।

ਭਾਵੁਕਤਾ ਵਸ ਰੂਪ ਇਕ ਕਦਮ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਕੀਰਤ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਇਕ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ । ਰੂਪ ਕੁਝ ਦੇਰ ਚੁੱਪ ਖੜੀ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇਕ ਵਿਅੰਗਪੂਰਨ ਮੁਸਕਾਨ ਖੇਡਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਬੋਲੀ :

"ਤੁਸੀਂ ਜਿੰਨਾ ਮਰਜ਼ੀ ਲੁਕਾਉਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਐਨੇ