ਨੂੰ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖਾਲੀ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਪਏ। ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਚਾਹੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਪਰ ਕੋਈ ਘਾਓ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਰਕਾਬ 'ਚ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਜਾ ਬੈਠਾ ਅਤੇ ਚੋਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਚੋਂ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਕਿਲ੍ਹੇ ਅੰਦਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਰੂਪ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ, ਭਾਵ ਜ਼ੀਨਤ ਦੇ ਮਹੱਲ ਅੰਦਰ ਜਾ ਵੜੀ ਅਤੇ ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਲੰਮੇ ਪੈਣ ਲਈ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਵਾਲੇ ਇਕ ਕਮਰੇ 'ਚ ਬਿਸਤਰਾ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਉਹ ਕੀਰਤ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ 'ਚ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਬੂ 'ਚ ਰੱਖ ਸਕੇਗੀ।
ਦੁਰਜਨ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਦਲੇਰ ਸਿੰਘ ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਅੰਦਰ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਇਹ ਵਾਰੀ ਤੇ ਰੂਪ ਕੌਰ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉਸ ਨਾਲ ਚਿੰਬੜ ਗਈ। ਫੇਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਫੜਦਿਆਂ ਕਮਰੇ 'ਚ ਲੈ ਆਈ । ਕੁਝ ਪਲ ਬਾਅਦ ਵੇਦ ਜੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲਈ ਜੀਨਤ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਵੀ ਉਸ ਕਮਰੇ ਅੰਦਰ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਸ 'ਚ ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਲੰਮਾ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
"ਮੈਂ ਬਿਲਕੁੱਲ ਠੀਕ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।" ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਉੱਠ ਕੇ ਬੈਠਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ, "ਐਵੇਂ ਮਾੜੀਆਂ ਜਿਹੀਆਂ ਸੱਟਾਂ ਲੱਗੀਆਂ ਨੇ।“
ਵੈਦ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ 'ਤੇ ਦਵਾਈ ਲਾ ਕੇ ਪੱਟੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ, ਦੁੱਧ ਚ ਹਲਦੀ ਘੋਲ ਕੇ ਪਿਲਾਈ ਅਤੇ ਕੁਝ ਦਵਾਈਆਂ ਦੇ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
"ਉਸ ਫਰੰਗੀ ਦੀ ਦੇਵਕਾਇਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਡਰ ਹੀ ਗਈ ਸੀ ।'' ਜੀਨਤ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਦਿਆਂ ਬੋਲੀ।
"ਉਂਝ ਇਕ ਵਾਰੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਡਰ ਗਿਆ ਸਾਂ । ਪਰ ਜਦ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਐਵੇਂ ਸ਼ੇਖੀਖੋਰਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਮਾਣ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੇਵਕਾਇਆ ਉੱਤੇ।"
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਉੱਠ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਲੰਘ ਤੇ ਲੱਤਾਂ ਲਮਕਾ ਕੇ ਜੁੱਤੀ ਪਾਉਣ ਲੱਗਾ।
"ਹਾਲੇ ਕੁਝ ਦੇਰ ਅਰਾਮ ਕਰ ਲਓ। ਤੁਹਾਡੇ ਲੰਮੇ ਪਏ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਣਾ।"
"ਜੇ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪੈਣਾ। ਸੱਚ ਪੁੱਛੇ ਤਾਂ ਪਲੰਘ 'ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿਵੇਂ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵਾਂ। ਮਸਤਕ 'ਚ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਘੁੰਮਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸਾਡਾ ਕਿਹੜਾ ਪਾਸਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ ? ਫਰੰਗੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣਗੇ... ?"
