ਦੁਪੱਟੇ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਿਰਫ ਮੋਟੀਆਂ-ਮੋਟੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੀ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇਕ ਬਹੁਤ ਗੋਰੀ ਚਿੱਟੀ ਔਰਤ ਹੈ।
ਜੀਨਤ ਨੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਈ। ਜੀਨਤ ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਾਨ-ਖਾਨੇ 'ਚ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੀ ਜੀ ਕਿ ਉਹ ਰਸਤੇ 'ਚ ਬੈਠਕ 'ਚ ਹੀ ਰੁਕ ਗਈ ਅਤੇ ਬੋਲੀ :
"ਮੈਂ ਚਾਹੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਹਾਂ ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪਰਦੇ 'ਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਆਦਤ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।“ ਕਹਿ ਕੇ ਉਸਨੇ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ, ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਸ਼ਾਹ ਬਖਸ਼ ਵਲ ਤੱਕਿਆ। ਫੇਰ ਇਕ ਤਖ਼ਤਪੋਸ਼ ਵੱਲ ਵੇਖਦਿਆਂ ਬੋਲੀ, "ਕੀ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਬੈਠ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।'' ਅਤੇ ਫੇਰ ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ 'ਹਾਂ' ਦੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤਿਆਂ ਤਖ਼ਤਪੋਸ਼ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਉਤਸੁਕਤਾ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦਿਆਂ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਬੋਲੀ:
"ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਉਤਸੁਕਤਾ 'ਚ ਬਹੁਤੀ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਦਰਅਸਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਬੀਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਇਕ ਦੋ ਦਿਨ ਰੁਕਣ ਅਤੇ ਅਰਾਮ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਈ। ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੁਜਾਹਬਾਦ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇਦਾਰ ਦਾ ਨਾਂ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਲ੍ਹੇ 'ਚ ਆਉਣ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।"
"ਸਾਰਾ ਰਸਤਾ ਇਕੱਲਿਆਂ ? ਸਾਰਾ ਪੰਜਾਬ ਇਸ ਵੇਲੇ ਧਾੜਵੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਦਿਆਂ ਆਖਿਆ।
"ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਰਸਤਾ ਮੈਂ ਇਕ ਵੱਡੇ ਕਾਫਲੇ ਨਾਲ ਸਫਰ ਕਰਦਿਆਂ ਤੈਅ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਬਸ ਕੱਲ੍ਹ ਹੀ, ਜਦੋਂ ਕਾਫ਼ਲਾ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਤੁਰਿਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਪਾਸੇ ਆ ਗਈ।"
ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਅਠੱਤੀ ਚਾਲੀ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਇਕ ਬਹੁਤ ਖੂਬਸੂਰਤ ਔਰਤ ਸੀ। ਇਸ ਦਾ ਪਹਿਰਾਵਾ ਬਹੁਤ ਸਧਾਰਨ, ਸੁਫਿਆਨਾ ਪਰ ਗਰੀਬਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੁੱਖ 'ਤੇ ਕੋਮਲਤਾ ਅਤੇ ਔਖਾਂ 'ਚ ਕਰੁਣਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੁੱਖ-ਦੁੱਖ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਅਤੇ ਘਾਲਣਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ?" ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।
"ਜਾਣਦੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਹੋਵੋਂਗੇ ਪਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਹਮੋ-ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠਣ ਜਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ।"
"ਅੱਛਾ।" ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਕੁਝ ਹੈਰਾਨ ਹੁੰਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ।
"ਕੀ ਜੀਨਤ ਨਾਮ ਦੀ ਔਰਤ ਹਾਲੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ ?" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।
"ਹਾਂ, ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ?"
"ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਹਾਰਾਜਾ ਤੋਂ ਮੰਗ ਕੇ ਲੈ ਗਏ ਤਾਂ ਇਸ ਦੀ ਚਰਚਾ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਮਹਾਰਾਜੇ ਦੀ ਹਰਮ 'ਚ ਹੁੰਦੀ ਰਹੀ ਸੀ।"
