ਬਦਲੇ ਉਹ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੋਹਰਾਂ ਦਾ ਅੰਬਾਰ ਲਾ ਦੇਵੇਗਾ ।

ਫੇਰ ਖੁਦਾ ਬਖ਼ਸ਼ ਨੇ ਕਮਾਲ ਖਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਮਕਸਦ ਸਿਰਫ ਇੰਨਾ ਹੀ ਹੈ ਤਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਘੋੜੀ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦੇਵੋ। ਸਮਦ ਖਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਉਸ ਘੋੜੀ ਦੀਆਂ ਇੰਨੀਆਂ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਦਿਲ ਉਸ ਘੋੜੀ ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।"

ਕਮਾਲ ਖ਼ਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਇਆ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘੋੜੀ ਉਹ ਬਿਲਕਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਰਾਂਦਾਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਂਝ ਦਰੋਗਾ ਖ਼ੁਦਾ ਬਖ਼ਸ ਨੇ ਖੇਮਿਆਂ 'ਚ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਕੁਝ ਸਿੱਖ ਸਿਪਾਹੀ ਚਰਾਂਦਾਂ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੀ ਆ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਸਫੈਦ ਰੰਗ ਦੀ ਘੋੜੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ। ਹੁਣ ਖ਼ੁਦਾ ਬਖ਼ਸ਼ ਬੋਲਿਆ:

'ਮਾਸ਼ਾ ਅੱਲਾ । ਇਹ ਇਕ ਬੜਾ ਸੰਜੀਦਾ ਮਸਲਾ ਹੈ । ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀਆਂ ਦਾਹੜੀਆ 'ਤੇ ਨਾ ਹੱਸੋ ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਸਿਰ ਨੰਗਿਆਂ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਨਾ ਭੇਜੋ। ਮੈਂ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਜਾਕੇ ਕੀ ਮੂੰਹ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ?"

ਕਮਾਲ ਖਾਂ ਨੇ ਜਦ ਫੇਰ ਆਪਣੀ ਮਜਬੂਰੀ ਅਤੇ 'ਸਫੈਦ ਪਰੀ' ਦੇ ਓਥੇ ਨਾ ਹੋਣ ਸਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤਾਂ ਖ਼ੁਦਾ ਬਖ਼ਸ਼ ਬੋਲਿਆ, "ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਨਾ ਮੈਂ, ਅੱਗੇ ਖੁਦਾ ਜਾਣੇ ਜਾਂ ਲਾਹੌਰ ਸਰਕਾਰ।" ਉਸ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ-ਉਮੀਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਧਮਕੀ ਵੀ। ਖਾਣਾ-ਪੀਣਾ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਮਾਲ ਖ਼ਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗਰਖੇ 'ਚੋਂ ਵੀਹ ਮੋਹਰਾਂ ਕੱਢ ਕੇ ਖ਼ੁਦਾ ਬਖ਼ਸ਼ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਇਕ ਵਧੀਆ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਕੁੱਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੀਰੇ ਜੜੀ ਇਕ ਖੁਰਾਸਾਨੀ ਤਲਵਾਰ। ਇਹ ਮੈਂ ਸਰਕਾਰ ਲਈ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਪੁਰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।"

"ਖ਼ੁਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਲਾਮਤ ਰੱਖੇ । ਪਰ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ," ਖ਼ੁਦਾ ਬਖ਼ਸ਼ ਬੋਲਿਆ, "ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੀ ਹੋ ਕਿ ਸਰਕਾਰ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਦਿਲਫਰੇਬ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕਿੰਨੇ ਸ਼ੌਕੀਨ ਹਨ। 'ਸਫ਼ੈਦ ਪਰੀ' ਦੇ ਹਾਸਲ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਯੂਸੀ ਹੋਵੇਗੀ।

"ਬੇਸ਼ਕ, ਬੇਸ਼ਕ, ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਫੁਰਨਾ ਫੁਰਿਆ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਇਕ ਦੁਖ਼ਤਰ ਹੈ। ਮਹਾਰਾਜੇ ਦੀ ਮੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਖੂਬਸੂਰਤ । ਗਾਉਂਦੀ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਰਕਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਜਾਣਗੇ।"

"ਆਫ਼ਰੀ, ਆਫ਼ਰੀ," ਖ਼ੁਦਾ ਬਖ਼ਸ਼ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, "ਜੇ ਇਹ ਦੋਸ਼ੇਜਾ ਉਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇਸ ਪਾਸੇ ਆਉਂਦਿਆਂ ਝਰਨੇ 'ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਸਰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਬਖ਼ਸ਼ੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।"

ਦਰਅਸਲ ਇਹ ਵੀ ਕਮਾਲ ਖ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਬੀਵੀਆਂ ਦੀ ਕਾਰਸਤਾਨੀ ਸੀ। ਉਹ ਗੁਲਬਾਨੋ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਥੋਂ ਕੱਢਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਖ਼ੁਦਾ ਬਖ਼ਸ਼