ਸੋਚਦੀ: ਜੇ ਇਹ ਵੇਲੇ ਸਿਰ ਨਾ ਆਉਂਦੀ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਕੀ ਹੋਣਾ ਸੀ ? ਤਾਂ ਫੇਰ ਮੈਂ ਹਰਮ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਰਖੇਲਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕ ਖੂੰਜੇ ਲੱਗ ਕੇ ਦਿਨ ਗੁਜਾਰਦੀ ਅਤੇ ਜਾਂ ਮੋਰਾਂ ਨੇ ਜਹਿਰ ਦੇਕੇ ਮਰਵਾ ਦੇਣਾ ਸੀ। ਉਹ ਮੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੂਬਸੂਰਤ ਸੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਇਕ ਗਿੱਠ ਉੱਚੀ ਜਰੂਰ ਸੀ। ਇਕ ਨਿਪੰਨ ਘੋੜ ਸਵਾਰ ਤੇ ਸੀ ਹੀ।
ਗੁਲਬਾਨੋ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਾਹੌਰ 'ਚ ਆਉਣ ਦੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਅੰਦਰ ਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮਨ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਸਿਵਾਏ ਮੋਰਾਂ ਦੇ। ਗੁਲਬਾਨੋ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ 'ਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਹਸਦ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਬਹੁਤੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਖਾਹਿਸ਼ਾਂ ਨਾ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਣ ਤਾਂ ਸੁਖੀ ਰਹਿਣ ਦੀਆਂ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਜਿਆਦਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ । ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਖੁਬਸੂਰਤੀ ਸੁਭਾਅ ਅਤੇ ਸਲੀਕੇ ਤੋਂ ਇੰਨਾ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਹੋਇਆ ਕਿ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨਾਲ ਬਕਾਇਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਲਬਾਨੋ ਤੋਂ ਗੁਲ ਬੇਗਮ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮੋਰਾਂ ਹਸਦ ਨਾਲ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਸ ਘੋਲਣ ਲੱਗੀ। ਜਦ ਜਹਿਰ ਦੇ ਕੇ ਮਰਵਾਉਣ 'ਚ ਸਫਲ ਨਾ ਹੋਈ ਤਾਂ ਮਹਾਰਾਜੇ ਦੇ ਕੰਨਾਂ 'ਚ ਉਸ ਵਿਰੁੱਧ ਜ਼ਹਿਰ ਭਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਖਿਆ ਕਿ ਗੁਲਬੇਗਮ ਬਦਚਲਣ ਹੈ। ਬੇਵਫਾ ਅਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ ਹੈ।
"ਹਸਦ 'ਚ ਆ ਕੇ ਐਵੇਂ ਉਸ ਵਿਚਾਰੀ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਨਾ ਕਰ ।" ਮਹਾਰਾਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ।
"ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰੀ ਰੱਖੋ ਤਾਂ ਕੋਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ? ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਜਾਣਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਫ਼ਰੰਗੀ ਜਰਨੈਲ 'ਗਾਰਡਨਰ' ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਸ਼ਨਾਈ ਹੈ। ਜੇ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਇਤਬਾਰ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਆਪ ਜਾ ਕੇ ਵੇਖ ਲੈਣਾ।"
ਮਹਾਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭੇਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆ ਕੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਗੁਲਬੇਗਮ ਦੇ ਘਰ ਦੁਆਲੇ ਚੌਵੀ ਘੰਟੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖੀ ਜਾਏ। ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਆ ਕੇ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੱਕ ਦੀ ਤਸਦੀਕ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਉਸ ਫਰੰਗੀ ਨੂੰ ਗੁਲਬਾਨੋ ਦੇ ਘਰ ਵੜਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
"ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਜਾਂ ਰਾਤ ਵੇਲੇ ?" ਮਹਾਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।
"ਜੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਦਿਨੇ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਰਾਤ ਵੇਲੇ।"
"ਠੀਕ ਏ", ਮਹਾਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ, "ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਨਹੀਂ।"
***
ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਬੜਾ ਮਾਣ ਸੀ ਆਪਣੇ ਫਰੰਗੀ ਜਰਨੈਲ ਗਾਰਡਨਰ ਉੱਤੇ। ਜੋ ਜਲਾਹ ਮਸ਼ਵਰਾ ਠੱਠਾ ਮਜ਼ਾਕ, ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਸਿੱਖ ਸਰਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਗਾਰਡਨਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ:
"ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੀ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ?" ਉਸ ਦੇ ਬੋਲਾਂ 'ਚ ਦੁੱਖ ਸੀ, ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਸੀ ਅਤੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਗੁੱਸਾ ਵੀ।
