ਉਸ ਦਾ ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਰੋਕਦਿਆਂ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ ਪਰ੍ਹੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫੇਰ ਦੂਜੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਫਰੰਗੀ ਮੇਜਰ ਨੂੰ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵੱਖੀ ਤੱਕ ਕੱਟ ਸੁੱਟਿਆ।

ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪਿਆਦਾ ਫੌਜ ਵੀ ਆਪਸ ਚ ਟਕਰਾ ਗਈ।

***

48

ਇਕ ਉੱਚੇ ਟਿੱਲੇ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਜਨਰਲ ਐਡਵਰਡ ਆਪਣੀ ਦੂਰਬੀਨ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਾਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੁਆਲੇ ਖੜੇ ਫਰੰਗੀ ਅਫ਼ਸਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦੇ ਕੇ ਭੇਜਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਇਹ ਆਪਣੇ ਦਸਤੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੇਵਲਾਲੀ ਦੀ ਫਰੰਗੀ ਛਾਉਣੀ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ। ਮਰਹੱਟਿਆਂ, ਮਦਰਾਸੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੁਝ ਲੜਾਈਆਂ 'ਚ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਲਿਆ ਸੀ । ਸਿੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦਾ ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅਵਸਰ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਬਾਰੇ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰਾ ਯਕੀਨ ਸੀ । ਹੁਣ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫਰੰਗੀ ਅਤੇ ਪੂਰਬੀਏ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ-ਏ-ਜੰਗ 'ਚ ਖਿਲਰਿਆਂ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰ ਘਬਰਾ ਉੱਠਿਆ।

ਫੇਰ ਆਪਣੀ ਦੂਰਬੀਨ ਲਾ ਕੇ ਤੱਕਦਿਆਂ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਪੰਦਰਾਂ ਵੀਹ ਸਿੱਖ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਘਿਰੀ ਰੂਪ ਕੌਰ 'ਤੇ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਇਕ ਫਰੰਗੀ ਸਿਪਾਹੀ ਨੂੰ ਦੂਰਬੀਨ ਫੜਾਉਂਦਿਆ ਆਖਿਆ :

"ਵੇਖ ਜ਼ਰਾ, ਔਹ ਦੂਰ ਖੜੀ ਔਰਤ ਹੈ ਜਾਂ ਆਦਮੀ ?"

ਉਸ ਨੇ ਦੂਰਬੀਨ ਲਾ ਕੇ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਔਰਤ ਹੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।"

"ਇਹ ਕਿਤੇ ਉਹੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸਾਡੇ ਕਮਾਂਡਰ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ?"

"ਹੌਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।"

ਦੂਰਬੀਨ ਨਾਲ ਰੂਪ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਨਰਲ ਐਡਵਰਡ ਨੇ ਮੇਜਰ ਸਮਿੱਥ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ "ਉਹ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਅਤੇ ਪਠਾਣ ਸਿਪਾਹੀਆ ਦਾ ਖ਼ਾਸ ਦਸਤਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ’ਚ ਕਰ ਲਵੇ : ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਜਿਉਂਦਿਆਂ ਹੀ....।"

ਮੇਜਰ ਸਮਿੱਥ ਆਪਣਾ ਖਾਸ ਦਸਤਾ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਵਲਾ ਪਾ ਕੇ ਰੂਪ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਪਈ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੁਰਜਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਆਪਣਾ ਖ਼ਾਸ ਦਸਤਾ ਲੈ ਕੇ ਰੂਪ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਰੂਪ ਦੁਆਲੇ ਘਮਾਸਾਨ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵਾਰ ਖਾ ਖਾ ਕੇ ਭੁੰਜੇ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੇ।