ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸਾਰੇ ਕਮਰੇ ਚ ਹੀ ਬਣੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ ਉਹ ਇਕ ਤਹਿਖਾਨੇ 'ਚ ਜਾ ਵੜੇ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਤੱਕ ਕੀਰਤ ਨੂੰ ਤਹਿਖਾਨੇ ਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ-ਘੁਸਮੁਸਾ ਜਿਹਾ। ਫੇਰ ਉਸ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਭੋਰੇ ਦੇ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਇਕ ਮੋਟੀ ਚਟਾਈ ਉੱਤੇ ਇਕ ਤੀਵੀਂ ਬੈਠੀ ਕੁਝ ਸਿਉਂ ਰਹੀ ਸੀ। ਤੀਵੀਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਵੱਲ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਵੱਲ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ।

“ਇਹ ਵੈਦ ਜੀ ਦੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਮਹਿਮਾਨ। ਕੁਝ ਦਿਨ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣਗੇ ।"

ਉਹ ਛੇਤੀ ਦੇਣੀ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਕੋਲ ਪਏ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਤਖ਼ਤਪੋਸ਼ 'ਤੇ ਵਿਛਿਆ ਬਿਸਤਰਾ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਹੁਣ ਤੱਕ ਕੀਰਤ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਦਰਵਾਜੇ ਚੋਂ ਅਤੇ ਦੋ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਰੌਸ਼ਨਦਾਨਾਂ ਜਿਹਾਂ ਚੋਂ ਮੱਧਮ-ਮੱਧਮ ਰੌਸ਼ਨੀ ਅੰਦਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ।

“ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ। ਮੈਂ ਜਰਾ ਬਾਹਰ ਚੱਲਿਆਂ। ਕੁਕੜੀਆਂ ਬੰਦ ਕਰਨੀਆਂ, ਕਿਤੇ ਦੂਰ ਨਾ ਭੱਜ ਜਾਣ। ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਲੂੰਮੜੀਆਂ ਅਤੇ ਭੇੜੀਏ ਵੀ ਤਾਕ ਲਈ ਬੈਠੇ ਹੋਣਗੇ ।"

ਉਸ ਦੇ ਬਾਹਰ ਜਾਦਿਆਂ ਹੀ ਕੀਰਤ ਨੇ ਇਸ ਤੀਵੀ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਤੀਵੀਂ ਕਾਫੀ ਸੋਹਣੀ ਸੀ। ਕਾਲੇ ਸ਼ਾਹ ਵਾਲ, ਲੰਮੀ ਗੁੱਤ ਅਤੇ ਉਦਾਸ ਜਿਹੀਆਂ ਅੱਖਾਂ।

"ਖਿਮਾ ਕਰਨਾ, ਮੈਂ ਐਵੇਂ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਬਿਨ-ਬੁਲਾਇਆ ਪਰਾਹੁਣਾ ਬਣ ਕੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ ।" ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਤੀਵੀਂ ਵਲ ਤੱਕਦਿਆਂ ਆਖਿਆ।

"ਵੈਦ ਜੀ ਦੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਇਸ ਘਰ ਦੇ ਦੁਆਰ ਸਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹਨ। ਤੁਸੀ ਬੈਠੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੀਣ ਲਈ ਕੁਝ ਲੈ ਆਵਾਂ।“

ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਪੌੜੀਆਂ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਬਾਹਰ ਗਈ ਅਤੇ ਫੇਰ ਲਕੜ ਦੇ ਬਣੇ ਇਕ ਕਟੋਰੇ ਵਿਚ ਚੌਲਾਂ ਦੀ ਬਣਾਈ ਲੁਗੜੀ (ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਸ਼ਰਾਬ) ਲੈਕੇ ਆ ਗਈ। ਕੀਰਤ ਘੁੱਟ-ਘੁੱਟ ਕਰਕੇ ਪੀਣ ਲੱਗਾ।

"ਤੁਸੀ ਕਾਫੀ ਦਿਨ ਰਹੋਗੇ ਇੱਥੇ? ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਹੈ ਵੈਦ ਜੀ ਨਾਲ? ਮੈਂ ਬੱਸ ਐਵੇਂ ਪੁੱਛ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੀਲੇ ਭੂਕ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਜਖਮਾਂ 'ਤੇ ਪੱਟੀਆਂ ਬੱਝੀਆਂ ਵੇਖਕੇ।“

ਕੀਰਤ ਦੋ ਪਲ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਕੀ ਉੱਤਰ ਦੇਵੇ। ਪਰ ਫੇਰ ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੱਚੇ-ਸੱਚ ਦੱਸ ਦੇਣਾ ਹੀ ਠੀਕ ਸਮਝਿਆ।

"ਮੈਂ... ਮੈਂ ਇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬਾਗੀ ਭਗੌੜਾ ਹਾਂ। ਵੈਰੀਆਂ ਹੱਥੋਂ ਤਕਰੀਬਨ ਮਾਰਿਆ ਹੀ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੇ ਇਹ ਵੈਦ ਜੀ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਬਚਾਉਂਦੇ ਆ ਕਿ। ਮੈਨੂੰ ਹਾਲੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੱਭਿਆ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।“

ਤੀਵੀਂ ਕੁਝ ਦੇਰ ਚੁੱਪ ਰਹੀ ਕਿ ਉਹ ਦੱਸੇ ਕਿ ਨਾ ਦੱਸੇ। ਫੇਰ ਬੋਲੀ-

"ਮੈਂ ਗਊਆਂ ਨੂੰ ਤਲਾਅ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਣ ਲੈ ਕੇ ਗਈ ਤਾਂ ਦੂਜੇ ਪਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਿੱਗੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਫੇਰ ਵੈਦ ਜੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਲੈ ਆਈ।“