"ਇਸ ਦਾ ਭਾਵ ਇਹ ਕਿ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦਾ ਜਿੰਨਾ ਧੰਨਵਾਦੀ ਵੈਦ ਜੀ ਦਾ ਓਨਾ ਹੀ, ਬਲਕਿ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਜਿਆਦਾ ਤੁਹਾਡਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤੀਵੀਂ ਨੇ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਮੋਢੇ ਹਿਲਾਏ ਅਤੇ ਫੇਰ ਸੂਈ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕੱਪੜਾ ਸਿਉਣ ਲੱਗੀ। ਕੀਰਤ ਗਹੁ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ। ਮਸਾਂ ਇੱਕੀ ਬਾਈ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਜਿਹੀ, ਆਪਣੇ ਬਾਪ ਦੇ ਘਰ?ਵਿਆਹੀ ਜਾਂ ਕੁਆਰੀ? ਇਸਦਾ ਅੱਧਾ ਕੁ ਉੱਤਰ ਉਸਨੂੰ ਛੇਤੀ ਹੀ ਮਿਲ ਗਿਆ ਜਦ ਇਕ ਤਿੰਨ ਕੁ ਸਾਲ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਹੱਥ ਚ ਅਖਰੋਟ ਫੜੀ ਅੰਦਰ ਆ ਵੜਿਆ ਅਤੇ ਅਖਰੋਟ ਮਾਂ ਨੂੰ ਫੜਾਉਂਦਿਆ ਬੋਲਿਆ, "ਇਹ ਟੁੱਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇ।
ਤੀਵੀਂ ਨੇ ਕੋਲ ਪਏ ਇੱਕ ਵੱਟੇ ਨਾਲ ਅਖਰੋਟ ਤੋੜਿਆ ਅਤੇ ਟੁੱਟਾ ਅਖਰੋਟ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਬਾਹਰ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਕੀਰਤ ਉਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪਈ।
"ਤਾਂ ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਘਰ ਵਾਲਾ ਕਿੱਥੇ?”
“ਘਰ ਵਾਲਾ ਸੀ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।“
“ਤੇ ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਪ ਦੇ ਘਰ ਆ ਗਈ?”
“ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈਕੇ। ਮੇਰੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਇਕ ਔਰਤ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਕ ਆਦਮੀ ਦੀ। ਇਸ ਦਾ ਨਾਨਾ ਇਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਏ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ।
“ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਕੀ ਏ?”
“ਸੁੰਦਰਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਸਹੁਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਮੈਨੂੰ ਸਨੀਚਰੀ ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਉਣ ਲੱਗੇ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਜਿੰਮੇਵਾਰ ਹੋਵਾਂ।“
“ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਛੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਬੀਤ ਗਏ। ਚੰਗਾ ਖਾਣ ਪੀਣ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਵਾਤਾਵਰਣ (ਯਾਨੀ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਅਤੇ ਸੇਵਾ) ਕਾਰਨ ਉਸ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਕਾਫ਼ੀ ਭਰ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਮੁੜਦੀ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਅੱਖ ਬਹੁਤ ਤੜਕੇ ਹੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਅਤੇ ਸੈਰ ਕਰਨ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਸੂਰਜ ਹਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਪਿੱਛੇ ਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਲੋਅ ਕਾਰਨ ਬਰਫਾਨੀ ਪਹਾੜ ਬਹੁਤ ਸਾਫ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਇਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉੱਚੇ ਟਿੱਲੇ 'ਤੇ ਜਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਦਿਸਦੀਆਂ ਵਾਦੀਆਂ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਪਰਬਤ । ਇਹ ਕੁਝ ਵੇਖਦਿਆਂ ਉਸ ਅੰਦਰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਉੱਠਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਕਿੰਨੀ ਪੁਰਾਣੀ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਹੈ ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ। ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਇਹ ਪਰਬਤ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ, ਨਦੀਆਂ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਭਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ....। ਉਸ ਨੂੰ
