"ਕਾਰਨ ਇਹ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੋਸਤ ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਲੋੜ ਪੈ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਇਹ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਛੇਤੀ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਲਹੌਰ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ... ।"

13

ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ 'ਚ ਬੈਠਾ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੋਅ 'ਚ ਕੁਝ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕਮਰੇ ਚ ਵੜਨ ਦੀ ਬਿੜਕ ਪਈ। ਉਸਨੇ ਗਰਦਨ ਘੁੰਮਾ ਕੇ ਵੇਖਿਆ। ਦੀਵੇ ਦੀ ਮੱਧਮ ਲੋਅ ਚ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਇੰਨਾ ਜਰੂਰ ਜਾਣ ਗਿਆ ਕਿ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਇਕ ਇਸਤਰੀ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਦੁਪੱਟੇ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

"ਕੌਣ ?" ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਬੋਲਿਆ।

"ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਆਉਣਾ ਪਿਆ।“

“ਕੌਣ! ਜੀਨਤ! ਪਰ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਇਥੇ ਹੋਣ ਦਾ ਇਲਮ ਹੈ?”

“ਦਲੇਰ ਸਿੰਘ ਤੋਂ।”

"ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ?”

“ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਇਦ ਸ਼ਾਹ ਬਖਸ਼ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਸੁਣ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਤੇ ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ ਔਰਤ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਹੈ। ਤਾਂ ਕੀ ਮੈਂ ਇਹ ਸਮਝ ਲਵਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਤਲਾਸ਼ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ?'ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਢਕਦਾ ਦੁਪੱਟਾ ਪਰ੍ਹੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।

ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੋਅ ਚ ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪਿਛਲੇ ਅੱਠ-ਨੌਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ 'ਚ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ । ਪਰ ਕੁਝ ਸਾਫ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਿਆ। ਐਨਾ ਜਰੂਰ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਭਾਰੀ ਜਰੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਐਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਤਿ ਬੁਰਾ ਲੱਗੇ। ਕੀਰਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਮਸਤਕ 'ਚ ਉਸ ਨਾਲ ਬਿਤਾਏ ਦਿਨ ਸਾਕਾਰ ਹੋ ਉੱਠੇ। ਕਿੰਨੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਪਤਲੀ ਪਤੰਗ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ। ਸਾਰੇ ਖਤਰਿਆਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ 'ਚ ਲੁਕਦੀ ਲੁਕਾਉਂਦੀ ਆਉਂਦੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ `ਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੀ। ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਦਿਨ ਕਿਸੇ ਸੁਫਨੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਿਲਣੀਆਂ, ਜੁਦਾਈ ਵੇਲੇ ਦੀਆਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਦੀ ਯਾਦ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਸ ਕੋਲ ਲੈ ਆਈ ਸੀ।

"ਤੁਸੀ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਵੁੱਕਤ ਹੀ ਨਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ... ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਿਤਾਏ ਪਲ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮਨ ਪਰਚਾਵਾ ਹੀ ਸੀ।“